Sema COŞKUN

Mavinin tonu mudur seni bana bağlayan, yoksa dalganın ezelden beri taşıdığı o kadim fısıltı mı? Kum taneciklerinin sessiz sabrı mıdır,...

Mevlana'nın 21 kuralı; 1. Aramakla bulunmaz; ama bulanlar hep arayanlardır. 2. Her şey vaktini bekler. Ne gül vaktinden önce açar...

Yol uzun, hisler derin. Adımlar sağlam, güven sınırsız. Varışın adı huzur, varlığın mucizevi. İyi ki yönüm sana, yolum muktedir. Varış...

Dert insana yol gösterir. Acı hayatı öğretir. Sahiden acıyı yaşamayan, Umutsuzluğu tatmayan, Söyleseniz ne anlar mutluluktan? Karanlık olmadan, Aydınlığın anlamı...

Hayat… En ağır sınavlarını, en sessiz anlarda getirir. Önce güveni alır. Sonra umudu sınar. Ardından sabrı… Kimi zaman en derin...

Herkese yetişmeye çalışırken, senden geriye kalanlarla yüzleşmeye var mı cesaretin? Başkalarının canı yanmasın, ruhu incinmesin diye, darmaduman ettiğin kalbinin kırıklarını,...

Senin adın... Benim susuşum. Benim sessizliğim. Senin bendeki varlığın... İçimde hiç dinmeyen bir deniz. Var olduğum... Kaybolduğum... Her defasında yeniden...

Yaşam denen süreçte Sevinçler, üzüntüler, acılar... Hepsi bir arada. Deneyimlenen tüm bu süreçler, Bir karma halinde yaşanır. Birinin bitimi diğerinin...

Kalbinin en çok yorulduğu yer, aslında yeniden doğacağın yerdir. İnsan sustuğunda konuşmaya başlayan tek şey kalbidir. Kırgınlıkların ortasında bile sönmeyen...

Bu seferki yol, Aynı yol değil. Bu kez sana değil, Sende sandığım her şeye el sallıyorum. Olmayan sana “git” diyorum....

Kendinden gidenlerden geriye kalan dallarını, bir bir kırarsın kendi ellerinle. Zamanın suçu yok. Suç; insan silüetlerinin altında insan aramaktı. Her...

Mavi... Senin adın. Senin bendeki varlığın. Var olduğum yer. Derinliğim. Mavi sen... Mavi ben... Mavi midir seni bana hissettiren, Yoksa...

İnsanın inancını kaybettiği anlar vardır… Her şeyin bittiğini sandığı, insanlara güvenin kırıldığı, kalbin “artık yeter” dediği zamanlar… Sevdiklerine, sevildiğini sandıklarına,...

Sarı saçlarımı taradığın o an... Kim bilebilirdi ki bir gün, o sıradan görünen anının, ömrüm boyunca sığınacağım en kıymetli hatıraya...

Gittim zannedersin, Gidememişsindir. Kaldığını zannedersin, Aslında çoktan gitmişsindir. Tuttuğunu zannedersin, Hiç dokunmamışsındır bile. Aslında zannettiklerin, hiç olmayanlardır. Hiç yaşamadıkların, zannettiklerindir....

Kendisini görmekten, kendisiyle yüzleşmekten korkan insanların olduğu bu hayatta, birçoğu gerçekliği hiç yaşayamayacaklarının farkında bile değil. Çünkü hakikat cesaret ister....