Gittim zannedersin,
Gidememişsindir.
Kaldığını zannedersin,
Aslında çoktan gitmişsindir.
Tuttuğunu zannedersin,
Hiç dokunmamışsındır bile.
Aslında zannettiklerin, hiç olmayanlardır.
Hiç yaşamadıkların, zannettiklerindir.
Bir ömür boyunca gölgelerle konuşur insan,
Hakikati duyduğunu sanırken kendi sesini dinler.
Sevdiğini zanneder,
Sahip olmak istemiştir yalnızca.
Beklediğini zanneder,
Korkularına nöbet tutuyordur.
Kaybettiğini zanneder,
Hiç sahip olmamıştır aslında.
Kazandığını zanneder,
Kendinden eksilttiğini göremez.
En büyük yanılsama ise
Kendini bildiğini sanmaktır.
İnsan bazen aynalara bakar,
Yüzünü görür de kendini göremez.
Kalabalıkların ortasında yaşadığını sanır,
Ruhunun sessiz mezarlığında dolaştığını fark etmez.
Sonra bir gün,
Bütün zannettiklerinin enkazı altında kalır.
İşte o gün başlar hakikat.
Ne giden gitmiştir gerçekten,
Ne kalan kalmıştır.
Ne tutulan tutulmuştur,
Ne bırakılan bırakılmıştır.
Geriye yalnızca çıplak gerçek kalır;
Zannın sustuğu yerde,
Hakikat konuşmaya başlar.
