Sema COŞKUN

Gittim zannedersin, Gidememişsindir. Kaldığını zannedersin, Aslında çoktan gitmişsindir. Tuttuğunu zannedersin, Hiç dokunmamışsındır bile. Aslında zannettiklerin, hiç olmayanlardır. Hiç yaşamadıkların, zannettiklerindir....

Kendisini görmekten, kendisiyle yüzleşmekten korkan insanların olduğu bu hayatta, birçoğu gerçekliği hiç yaşayamayacaklarının farkında bile değil. Çünkü hakikat cesaret ister....

“Çok mu çok oluyoruz?” demek istiyorum. Gerçekten de çok mu çok oluyoruz?   Kalbimize, beynimize, kolumuza, gözümüze, Kendimize, insanlara, doğaya,...

Derin ve ince çizgili kristaller... Su ve deterjanlar, Yaşlanma karşıtı pahalı kremler gibi, Sığlaştırıverir derin çizgilerini. Birinin başa, diğerinin sona...

Sana olan yolculuğunda en önemli nokta; ilerlerken sorgulamak, sorularına cevaplar ararken adil kalabilmek, dengeni koruyabilmek ve olanı olduğu gibi görebilmektir....

Hiç durmadan dönen dünya… İnsanların da sana ayak uydurası gelmiş senin gibi dönüyor. Durmak, yorulmak bilmeden. Vermeden almaya çalışanlar, Vicdanlarını...

Ey aşk... İyi ki doğdun. Denizlerin en derin mavisinde saklı bir sır, gökyüzünün sonsuzluğunda yankılanan bir dua gibi... Varlığın; bir...

Bazı maviler vardır, insanın gözlerine değil, ruhunun en karanlık odalarına dokunur. Denizin karşısında durduğumda hep aynı hissi yaşarım; sanki beni...

Belki de en uzak olduğu alan insanın “Kendini bulma”. Nasıl olsa bilmek sorumluluk gerektirir. Bilen insan duramaz, Durdurulamaz. Eylemde olur...

Hayatta aslolan andır. Geçmiş, hatıraların gölgesidir. Gelecek ise henüz doğmamış bir ihtimal. İnsan çoğu zaman yaşamadığı zamanlarda yaşar; dünü düşünürken...

Türkçe, kökleri Göktürklere kadar uzanan, yüzyıllar boyunca gelişerek zenginleşmiş köklü bir dildir. Her kuralı, her sözcüğü ve her sesi; bir...

Bir gün karşılaştın onunla. Kalabalığın içindeydi belki. Herkes konuşuyordu ama nedense sesi diğerlerinden farklı geliyordu sana. Söylediklerinden çok, düşünme biçimi...

Madem “-mış” gibi bir yaşam sürecektik, neden ki bu kadar çaba? “-mış” gibi yaşamak çabasızlıktır. Kımıldamamaktır kendin için. Kendinden uzaklaşmaktır....

Kendinden gidenlerin farkına vardığında başlar insanın gerçek yalnızlığı… Bir eksilişin sesi düşer içine önce. Sessiz. Derin. Yavaş yavaş büyüyen bir...

Bir portakal ağacının gölgesine bağlanan kurbanlıklarla başlardı bayram… Onların gözlerinde bir telaş, Bizim içimizde tarifsiz bir heyecan olurdu. Sabaha kaç...

Yaşam… Sınırsızmış gibi sunulan Ama insanın avuçlarından sessizce kayıp giden Kısacık bir yol aslında. Ve bir gün gelir… İnsan, kendini...