Beklemek Değil Vazgeçmek Kazandı

Artık gelsen de…
Gelmesen de…
İçimde hiçbir kapı açılmayacak.
Çünkü seni bekleyen o insan artık yok.
Beklemek, sevgiyi büyütmedi.
Sadece yorgunluğu büyüttü.
Her gün biraz daha eksildim.
Her sessizlikte biraz daha sustum.
Her umutta biraz daha kırıldım.
Sen bunu fark etmedin.
Çünkü hep dönebileceğini sandın.
İnsan, kıymetini her zaman yanında duranlarda aramaz.
Kaybettiğinde arar.
Ama bazı kayıpların dönüşü olmaz.
Ben seni kaybetmedim.
Sana duyduğum inancı kaybettim.
Ve inan bana…
İnancını kaybeden bir insanın geriye dönmesi çok zordur.
Bir zamanlar adını duyunca gülümseyen kalbim vardı.
Şimdi adın, sıradan bir sessizlik kadar uzak.
Ne öfke kaldı.
Ne kırgınlık.
Ne de hesap sorma isteği.
Çünkü en büyük hesap…
Hayatın kendisidir.
İnsan yaptığını unutabilir.
Ama yaptıkları, onu hiçbir zaman unutmaz.
Ben sustum.
Sen kazandığını sandın.
Oysa sessizlik, bazen son cümlenin ta kendisidir.
Konuşsaydım belki tartışırdık.
Sustum.
Ve aramızdaki her şeyi zamana bıraktım.
Zaman ise benden yana konuştu.
Bugün dönüp baksan…
Seni bekleyen biri göremeyeceksin.
Çünkü beklemek de bir ömür değildir.
Bir gün biter.
Hem de hiçbir haber vermeden.
İnsan en çok da hak etmeyen için harcadığı yıllara üzülür.
Ben artık üzülmüyorum.
Çünkü acı bile zamanla yoruluyor.
Şimdi omuzlarım hafif.
Yüreğim daha sakin.
Ve vicdanım dimdik ayakta.
Ben kaybetmedim.
Kaybettiğini çok sonra anlayacak olan sensin.
Çünkü bazı insanlar giderken değil…
Döndüklerinde yalnız kalırlar.
Sen hep zamanı bol sandın.
Oysa zaman kimseye borçlu değildir.
Bekleyenin sabrını tüketir.
Geç kalanın pişmanlığını büyütür.
Bir gün dönüp geçmişe baktığında, seni bekleyen o insanı bulamayacaksın.
Çünkü o insan, beklemekten vazgeçti.
Kendini toplamayı seçti.
Ayağa kalkmayı seçti.
Kendi yolunu yürümeyi seçti.
Artık hiçbir söz beni eski yerime götüremez.
Hiçbir özür kırılan güveni onaramaz.
Hiçbir pişmanlık, zamanın önüne geçemez.
Çünkü bazı kapılar anahtarla değil, hayal kırıklığıyla kapanır.
Ve o kapılar bir daha açılmaz.
Bugün hâlâ güçlü durabiliyorsam, bunun sebebi yaşadıklarım değil…
Yaşadıklarıma rağmen yıkılmamış olmamdır.
Artık kimsenin gelişini beklemiyorum.
Çünkü kendi yoluna yürümeyi öğrenen insan, başkasının adımlarına kulak kesilmez.
Şimdi anlıyorum.
En büyük zafer, birini kaybetmek değildir.
Kendini yeniden bulmaktır.
Ben kendimi buldum.
Bu yüzden sen artık yalnızca geride kalmış bir hikâyesin.
Ve bazı hikâyeler…
Tekrar okunmaz.
Sadece kapanır.