Bazı vedalar kapıyı kapatmak için değildir… O kapıyı bir daha hiç aramamak içindir. Çünkü insan, bir kapıyı kapattığında değil; o...

Gidiyorum… Veda vakti. Artık sana koşuş zamanı. Bırakıyorum her şeyi sana. Gidiyorum buralardan. Herşey senin olsun… Tüm rüzgârları, denizleri Taşıyorum....

Kendini Tanıyor musun? İnsan başkalarını tanımakta ustadır. Kimin neyi sevdiğini bilir, kimin nerede kırıldığını anlar, kimin neye ihtiyacı olduğunu sezebilir…...

İnsan bazen kendinden kaçmak için en güvenli yeri seçer: başkalarının hayatları.Birinin beklentisine sığınır, bir başkasının doğrularını ezberler, alkışın olduğu yere...

Bazı hayatlar vardır… İçine doğarsın. Sanki sana aitmiş gibi yaşarsın ama her adımında biraz daha eksilirsin. Çünkü o hayat, seçtiğin...

“Ve belki de bu yüzden insan, en çok kalbini susturduğunda kaybolur…” Hayır… Kaybolmaz sadece. Yavaş yavaş silinir. Kendi içinden eksilir....

Bazen soruların ve sorunların arasında kalır beynimiz. Çözüm ya da cevap bulmak için soracak kişi, danışacak uzman, ya da kelime...

Her şeyin bittiğini sandığın anlar vardır. Nefes alırsın ama yaşamazsın. Konuşursun ama anlatamazsın. İçinde bir yer sessizce çöker… Ve sen...

Bazı aşklar vardır, görünmez… Ama hissedildiğinde insanın içini baştan sona değiştirir. Deniz ile yosunun aşkı gibi… Kimse alkışlamaz onları. Kimse...

“Zor…” derler ona. Çünkü onu anlatacak kelime bulamazlar. Çünkü yüzeyde yaşayanlar, derinliği hep yanlış anlar. Oysa derin kadın zor değildir…...

“Okumak insana derin anlamlar katarken hayatı sığlaştırır…” İlk bakışta bir çelişki gibi durur bu cümle. Oysa hakikatin en yalın hâlidir....

Yüzükoyun dönmeyi beceremediysen, Dirseklerinin üzerine kalkamazsın. Dizlerini karnına çekmeden, Emekleyemezsin. Kollarını öne geriye savurmadan, İlerleyemezsin. Sağ adımı atmadan, Sol adımı...

Bazen zaman sadece takvim yapraklarında ilerlemez… Bazen bir özlemde, bir yarım kalmışlıkta, bir “bir gün yine” umudunda durur. Tam 24...

Bu da benden olsun. Git… “Varsın” zannederken, Zaten yokmuşsun. “Yaşıyorum” zannederken, “Ölmüşüm” meğerse. “Geldin” zannederken, Yolumdan bile geçmemişsin. “Git”… Demek...

Neden insanlar hep sahteliklerin arkasına sığınır ki? Neden insanlar hep başkalarının gölgesinde kendilerini güvende hisseder ki? Neden insanlar hep kendilerine...

Ayaklar kumlara gömülmüş, gözler ufka kilitlenmiş. Rüzgar saçlarını savuruyor, tuzlu hava ciğerlerine doluyor. Dalga dalga gelen sesler, kalbin ritmiyle birleşiyor;...