Kendinden gidenlerin farkına vardığında başlar insanın gerçek yalnızlığı… Bir eksilişin sesi düşer içine önce. Sessiz. Derin. Yavaş yavaş büyüyen bir...

Bir portakal ağacının gölgesine bağlanan kurbanlıklarla başlardı bayram… Onların gözlerinde bir telaş, Bizim içimizde tarifsiz bir heyecan olurdu. Sabaha kaç...

Yaşam… Sınırsızmış gibi sunulan Ama insanın avuçlarından sessizce kayıp giden Kısacık bir yol aslında. Ve bir gün gelir… İnsan, kendini...

İnsan, bazen kendi içinde Koskoca mevsimler büyütür. Bir bakıştan bahar çıkarır, Bir suskunluğa anlam yükler, Bir gölgeyi “varlık” sanır. Sonra...

Gidiyorum… Veda vakti. Artık sana koşuş zamanı. Bırakıyorum her şeyi sana. Gidiyorum buralardan. Her şey senin olsun… Tüm rüzgârları, denizleri...

Bugün özgürce nefes alabiliyorsak, Bayrağımız gökyüzünde onurla dalgalanıyorsa, Bu topraklarda ezan susmadan, vatan bölünmeden yaşayabiliyorsak; Bunun ardında bir milletin kanı,...

İnsan, bildikçe büyüdüğünü zanneder. Oysa çoğu zaman sadece zihnini doldurur. Ezberlediği her cümleyi hakikat sanır, Her cevabı kendine bir taç...

Bazı insanlar yıllarca yaşar Ama bir gün bile kendini duymaz. Herkesi memnun etmeye çalışırken Kendi ruhunu yavaş yavaş tüketir. İnsan...

Derler ya, Beyaz Tüm renkleri Barındırır. Oysa insan, Tek bir renkten ibaret değildir. Bir bakarsın; Gözlerinde mavi bir gökyüzü, İçinde...

Sabır… Hem oldurur hem öldürür… Ya var olur ya da yoktur elindekiler. Benim sandıkların… Bedenin bile… Çünkü insan, En çok...

İnsanın “insan” olma yolculuğu… İnsanın “var olma” yolculuğu… Başlangıç noktası: “imge”. İmge; duyu organlarının dıştan algıladığı bir nesnenin, bilince yansıyan...

Ne için var gerçekten? Kim yapmış? Nerden aklına gelmiş? Hangi ihtiyaçtan yola çıkmış? Amacı karşısındakini göstermek mi? Yoksa karşısındakini göstermek...

İnsan bazen durup düşünüyor… Geçen yıllar mı değiştiriyor bizi, Yoksa biz mi geçen zamanın içinde eksiliyoruz? Saatler dönüyor. Takvim yaprakları...

Kar taneleri neden hep Farklı şekillerde Vuslata ererler? Neden hep usul usul, Yavaş yavaş, Aheste aheste Süzülerek Yeryüzü ile birleşir?...

İnsan… biraz denizdir, biraz gökyüzü. Bir yanı derin, bir yanı sonsuz. Ama en çok da… iki arada kalandır. Bazen içine...

Karadeniz… Bir coğrafyadan fazlası. Bir ruh hali. Bir direnç biçimi. Dalgalar sert. Rüzgâr keskin. Yağmur inatçı. Doğa kolay değil. Hiç...