Edebiyat

GAM ZEDELER   Duvarı nem İnsanı gam zedeler ya hani Sinemi de gamzen deler Bildin mi gülüm yani   Gamzelerine...

İnsanın “insan” olma yolculuğu… İnsanın “var olma” yolculuğu… Başlangıç noktası: “imge”. İmge; duyu organlarının dıştan algıladığı bir nesnenin, bilince yansıyan...

Ne için var gerçekten? Kim yapmış? Nerden aklına gelmiş? Hangi ihtiyaçtan yola çıkmış? Amacı karşısındakini göstermek mi? Yoksa karşısındakini göstermek...

Ömür dediğin bir yolculuktur; kimi zaman sevinçle, kimi zaman hüzünle geçer. İnsan, gençliğinde zamanın hiç bitmeyeceğini sanır ama yıllar rüzgâr...

İnsan bazen durup düşünüyor… Geçen yıllar mı değiştiriyor bizi, Yoksa biz mi geçen zamanın içinde eksiliyoruz? Saatler dönüyor. Takvim yaprakları...

Kar taneleri neden hep Farklı şekillerde Vuslata ererler? Neden hep usul usul, Yavaş yavaş, Aheste aheste Süzülerek Yeryüzü ile birleşir?...

İnsan… biraz denizdir, biraz gökyüzü. Bir yanı derin, bir yanı sonsuz. Ama en çok da… iki arada kalandır. Bazen içine...

Karadeniz… Bir coğrafyadan fazlası. Bir ruh hali. Bir direnç biçimi. Dalgalar sert. Rüzgâr keskin. Yağmur inatçı. Doğa kolay değil. Hiç...

Anne Anne Annen ölmüşse büyük sorun Ömrümü annemle doldurun Karanlığımdan kurtuldum anne öğütlerinin güneşleriyle Körlüğümden karalığımdan kurtuldum anneliğinle   Anneliğin...

ANA KUCAĞI   Duvardaki saat hala tık tık işliyor Zamanı eliyor anne evinde Herşey ama herşey yerli yerinde Bir tek...

ANNE   ​Akşamları Pera’nın Loş Arnavut kaldırımlarında, Kendi gölgemde sislenir Kaybolurdum anne.   ​Sanki şehir bile Beni saklardı senden uzaklaştırarak....

Sevgiyi en çok kim sustuğu yerde büyütür bilir misiniz? Anne… Diliyle değil çünkü onun sevgisi. Yüreğiyle sever. Canıyla sever. Ömrüyle...

Aşkı tek bir kelimeye sığdırmaya çalışmak, denizi bir bardakta taşımaya benzer. Herkes kendi bardağını doldurur, sonra o suyun tüm okyanus...

İnsan bazen yalnızca hayalleriyle ayakta kalır. Kimi zaman uzak bir şehrin sokaklarında yürümeyi, kimi zaman sevdiği insanla huzurlu bir hayat...

İnsan en çok belirsizlikte yorulur. Ne hissettiğini bilmeyenlerden, Ne istediğini söylemeyenlerden, Bir gün var olup bir gün kaybolanlardan… Çünkü insan...

​Hakikat, alkışlanmak için değil, yaşanmak içindir; zira alkış geçicidir. Çünkü alkış, kalabalığa muhtaçtır; o gürültüyü öyle bir sever ki sormayın....