![Sessiz Asalet [I]](https://www.yazarportal.com/wp-content/uploads/2026/05/663242802_10163248876823509_6318120488001185468_n.jpg)
Hakikat, alkışlanmak için değil, yaşanmak içindir; zira alkış geçicidir. Çünkü alkış, kalabalığa muhtaçtır; o gürültüyü öyle bir sever ki sormayın. Çünkü alkış egoyu besler.
Erdemli insan ise koca bir kalabalık yerine “tek bir kalp bile yeter” diyebilendir.
Bir insanın kendi derinliğinden gelen o eşsiz ses;
“Ben bugün başka bir şey anladım…”
Ya da,
“Demek ki seviyor ve seviliyormuşum…”
diyebilmesi, yüreğin akla fısıltısıdır.
Bu fısıltı, aslına rücu eden bir ruh için koca bir ömre bedeldir. Çünkü o ruh artık sayılarla değil, derinlikle ilgilenir.
Bunun adı, sessiz asalettir.
Bu asaleti ruhunda taşıyanların kişilik rengi berraktır: İyilik yapıp adını anmazlar, rehberlik edip sahiplenmezler. Bir yüreğe dokunup iz bırakır ama görünmeden etki ederler.
Onlar, varlığın ruhsal yerçekimi gibidir; kimse onları görmez çünkü onlar görülmeyi değil, hissedilmeyi seçerler. Oysa her şey, onların sağladığı o gizli dengeyle ayakta durur.
Sessizce bu dünyadan göç ettiklerinde, arkalarından kurulan cümle bir şudur:
“O gün belki anlaşılmadı ama bugün bize köprü oldu; onun sayesinde yürekten yüreğe ulaşabiliyoruz.”
İşte sessiz asaletin zamansız boyutu burada başlar. Böyle ruhlar, yaşadıkları çağın hızına ayak uydurmaz, kalabalıkların dilini konuşmazlar.
Hakikati, zamanın ötesinden bir dille fısıldarlar. Bu yüzden çoğu zaman ya dünyaya erken gelirler ya da çok geç anlaşılırlar; ama mutlaka bir gün, birinin kalbine “cemre” gibi düşerler.
Ömer Hayyam’ın rubailerinin yüzyıllar sonra hâlâ içimizi titretiyor olması, bu zamansızlığın en zarif kanıtı değil midir?
Peki, sessiz asaletin bir bedeli var mıdır?
Elbette…
Bunu bir sonraki yazımda kaleme alacağım.
Şimdilik, Halil Cibran’ın ruhun derinliklerine ayna tutan o muazzam sözüyle veda edelim:
”Sessizlikte, sözcüklerin bile bilmediği bir şifa vardır.”
Sevgiyle…
Emine Pişiren/ Akçay
