Psikoloji

İnsanın kendini tanıma serüveni, çoğu zaman dış dünyayı değil, içindeki gölgeleri keşfetmesiyle başlar. “Kibir(siz)siniz” ifadesi de tam bu iç yolculuğun...

Uzun zamandır bu fotoğrafa bakıyorum; uçsuz bucaksız bir karanlığın ortasında, sırtını karlı dağlara, yüzünü ise elindeki fenerin titrek ışığına dönmüş...

İnsan, evrenin uçsuz bucaksız boşluğunda parlayan bir yıldız gibidir. Hem bu muazzam bütünlüğün bir parçası, hem de kendi başına, apayrı...

Savaş… Kısa bir kelime, ama ardında bir ömür boyu sürecek acılar taşır. Gürültülü, yok edici özelliği vardır. Savaşlar tarih boyunca,...

Kalbin, kendine bile itiraf etmekten çekindiği bir boşluk vardır. İşte duygusal flört o boşluğun kıyısında dolaşan bir gölgedir. Ne tam...

Gece oluyor. Gün bitmiş, ışıklar kapanmış, bedenin yorulmuş. Her şey olması gerektiği gibi. Ama bir tek şey eksik: uyku. Başını...

Ülke ekonomisindeki gel-gitler, siyasi çekişmeler ve eğitimdeki zayıflıklar en çok çocukları ve gençleri etkiler. Gelecek kaygısı, fırsat eşitsizliği yaşayan ve...

Ruhun en karanlık dehlizlerinde, kelimelerin bile yankılanmaktan korktuğu o dar geçitte, insanın kendi varlığıyla girdiği o sessiz ama gürültülü savaşı...

Modern hayatın parlak ışıkları, karanlığı gizlemek için yeterli değil artık. Işıklar çoğaldıkça gölgeler de derinleşiyor. Herkes mutluymuş gibi görünürken, içsel...

Sabahın ilk ışığında uyanan bir kuşun kanadında titreşen görünmez bir şiir vardır, adı özgürlüktür.  Ne tutulabilir ne de tamamen tarif...

İnsan, avucunda biriktirdiği rüzgârın hesabını yaparak başlar hayata. Henüz ilk nefeste havaya, ilk temasta bir tene tutunur. Bu, varlığın en...

Boşanma Suistimaline Son Evlilik bir günde kurulmaz. İnsan yıllarını verir, sabreder, emek verir, umut bağlar. Bir yuva dediğimiz şey sadece...

Yazılı ve görsel basında, hatta günlük hayatın içinde, insanın içini acıtan manzaralarla karşılaşmamak neredeyse imkânsız. Bunların başında da parçalanmış aileler,...

Halil Cibran, insanın içindeki adalet arayışını şöyle anlatır: Bir adam mahkemeye gider ve yargıca şöyle der: “Efendim, ben kendimi mahkûm...

Bir sabah uyanırsın ve o göğsünü daraltan, seni yerinde durduramayan heyecan, yerini dipsiz bir kuyu sessizliğine bırakmıştır. Artık renkler sadece...

Zihinlerin tek tipleştiği bir çağda, farklı düşünmek bir entelektüel lüks değil, bir varoluş çığlığıdır. Herkesin aynı yöne baktığı bir meydanda...