İki Kalbin Ev Hâli

Evin kapısı kapandığında, dış dünyanın gürültüsü yerini iki insanın sessiz ritmine bırakır. Ev, sadece taştan ve duvardan ibaret bir mekân değil, iki farklı evrenin, iki ayrı hafızanın ve beklentinin kesiştiği canlı bir organizmadır. Bu organizmanın sağlıklı nefes alabilmesi, odaların temizliğinden ya da mutfaktan yükselen kokulardan öte, görünmez bir dengenin varlığına bağlıdır. İşte bu denge, adına “iş bölümü” dediğimiz ama aslında ruhların ve sorumlulukların gizli ortaklığı olan o kadim sözleşmedir.

Geleneksel dünya, ev içi emeği uzun süre yalnızca fiziksel bir iş gücü olarak tanımladı. Yüzyıllar boyunca evi kadınla, sokağı erkekle özdeşleştirdi. Oysa çağ değişti, sokak da ev de artık iki insanın ortak yaşam alanıdır. Buna rağmen eski kalıplar, yeni hayatların içine sessizce sızmaya devam eder. İnsan bazen dedesinden miras kalan düşünceleri, farkında olmadan kendi evinin duvarlarına asar.

 Oysa evin içindeki her eylem, psikolojik bir yansımadır. Bir bardağı yıkamak, bir sofrayı kurmak ya da bir odayı düzenlemek, bireyin o mekâna ve o mekânı paylaştığı insana duyduğu aidiyetin somutlaşmış halidir. Eşler arasında iş bölümü koptuğunda, adaletsizlik hissi ilk olarak mutfakta değil, ruhun derinliklerinde başlar. Bir tarafın omuzlarına çöken görünmez yükler, zamanla sevginin ve şefkatin üzerine gölge düşürür.

Ev bir gemidir ve iki kaptanı vardır. Fırtınada yelkenleri sadece bir kişinin açması, dümeni sadece bir kişinin tutması geminin rotasından sapmasına neden olur.

Ev içi iş bölümü, bir orkestranın uyumuna benzer. Biri piyanonun tuşlarına basarken diğeri kemanın yayını çekmelidir. Her ikisi de aynı notaya aynı anda basmaya çalışırsa ya da biri enstrümanını tamamen bırakırsa, ortaya çıkan şey müzik değil, gürültüdür.

Hayat, her küçük dokunuşla yeniden şekillenen, iki kişilik gizli bir şiirdir. Bu yüzden ki, evde sorumluluğu paylaşmak, karşı tarafa “Seni görüyorum, emeğini fark ediyorum ve bu yaşamı seninle eşit bir şekilde inşa etmek istiyorum” demenin en sessiz ve en güçlü yoludur

Bir evde işler sadece bir kişinin tekelindeyse, orası bir “yuva” olmaktan çıkıp bir taraf için mesai alanına dönüşür. Oysa yuva, yorgunluğun da huzurun da ortaklaşa bölüşüldüğü yegâne sığınaktır.Evdeki iş bölümü, iki şairin aynı deftere, hiç durmadan en güzel dizeleri yan yana yazması gibidir.

Ev içindeki o küçük koşturmacalar, aslında bu denizin tatlı dalgalarıdır. Birinin yorulduğu yerde diğerinin elini uzatması, kalplerin birbirine ettiği o kadim sadakat yeminidir.

Küçük gibi görünen paylaşımlar, ev işlerini azaltmaktan çok kalpleri birbirine yaklaştırır. Çünkü sevgi, yalnızca “Seni seviyorum.” sözünde değil birlikte silinen bir masada, birlikte katlanan çamaşırlarda da kendini gösterir. Bir fincan kahveyi eşinin önüne koymak, sadece bir ikram değil, ruhunu dinlendirme arzusunun küçük bir nişanesidir.

Ev içinde kurulan adalet duygusu, çocukların gelecekte kuracakları ailelerin de temelini oluşturur. Babasının süpürge tuttuğunu, annesinin araba kullandığını gören bir çocuk, kadın ve erkeğin birbirinin rakibi değil, hayat arkadaşı olduğunu öğrenir.

Eşler arasında adaletsizlik  ve sorumlulukların tek tarafta olduğu hissi ise sevgiyi yavaş yavaş aşındırır. İnsan yalnızca yorulduğu için değil, emeğinin görülmediğini düşündüğü için de tükenir. Görülmeyen emek, zamanla görünmeyen kırgınlıklara dönüşür. Biriken kırgınlıklar ise en sessiz depremlerdir. Sesi azdır ama yıkımı büyüktür.

Toz her gün yeniden oluşur, fakat eşitlik anlayışı bir kez yerleştiğinde evin havası değişir. İş bölümü yalnızca işleri paylaşmak değildir, saygıyı, anlayışı ve hayatın yükünü omuz omuza taşıyabilmektir. İşte gerçek yuva, tam da bu ortak emeğin sessiz ama güçlü temelinde yükselir.

Evde eşler arasındaki iş bölümü, iki şairin aynı şiiri birlikte yazması gibidir. Biri dizeleri kurarken diğeri kafiyeyi bulur; biri durakları belirlerken diğeri vurguyu yapar. Bu dengenin sağlandığı evler, zamanın ve hayatın getirdiği tüm fırtınalara karşı en dayanıklı, en huzurlu limanlar olarak kalacaktır.