Sevgiyi en çok kim sustuğu yerde büyütür bilir misiniz?
Anne…
Diliyle değil çünkü onun sevgisi.
Yüreğiyle sever.
Canıyla sever.
Ömrüyle sever.
Bir anne “yoruldum” der bazen…
Ama yine kalkar.
Herkesten önce uyanır mesela.
Herkesten sonra uyur.
Kendini erteler sürekli.
Evladının gülüşünü koyar hayatının tam ortasına.
Bir lokmayı bölendir anne.
Kendi içindeki yangını gizleyip sana huzur gibi görünendir.
Gözyaşını içine akıtıp sana tebessüm bırakandır.
Öyle güçlüdür ki…
Dağılsa bile toparlar seni.
Kırılsa bile sarar yaranı.
Kendi eksilir, seni tamamlar.
Ve hiçbir sevgi anne sevgisi kadar gerçek değildir.
Çünkü herkes sever biraz.
İşine geldiği kadar…
Gücü yettiği kadar…
Sabredebildiği kadar…
Ama anne öyle değildir.
Sen düşsen de sever.
Kırılsan da sever.
Yanılsan da sever.
Hatta herkes giderken bile kalır yanında.
Bir annenin kalbi vardır çünkü…
Affetmeyi bilen.
Beklemeyi bilen.
Dualarla ayakta duran.
İnsan bu dünyada birçok omuza yaslanır belki.
Ama hiçbir yer, annenin yüreği kadar güven vermez.
Ve gün gelir anlarsın;
Hayatta sana en çok emek veren kişinin,
En az kendinden bahseden kişi olduğunu…
Annedir o.
Dilinden değil…
Yüreğinden seven…
