Sol yanın…
En kalabalık yerin.
Ama en yalnız kalan.
Herkes bir şey bırakmış.
Kimisi iz.
Kimisi yük.
Kimisi yara.
Sen…
Hepsine yer açmışsın.
Dur.
Bak şimdi.
Kim gerçekten senin?
Kim sadece alışkanlık?
Kim sevgiydi?
Kim sadece ihtiyaç?
Cevap ver.
Kaçma.
Topla.
Eksilen sensin.
Çıkar.
Giden sensin.
Çarp.
Acı büyür.
Böl.
Sen parçalanırsın.
Hesap bu.
Net.
Borç diyorsun ya…
Asıl borç kendine.
Sana rağmen yaşadığın her şey…
Bir borç.
Sustuğun her an…
Bir borç.
Görmezden geldiğin her gerçek…
Faiziyle geri döner.
Zorunda değildin.
Ama kaldın.
Gitmen gereken yerde kaldın.
Susman gereken yerde konuştun.
Konuşman gereken yerde sustun.
Sonuç?
Sol yanın doldu.
Ama sen boşaldın.
Bazı insanlar…
Sevmez.
Alır.
Değer vermez.
Kullanır.
Yanında durmaz.
Üstünde durur.
Sen bunu bile bile…
Yer açtın.
Niye?
Korktun.
Yalnızlıktan.
Kaybetmekten.
Alışkanlıklarını yıkmaktan.
Ama unuttun…
En büyük kayıp
Kendini kaybetmektir.
Sol yanın titriyor mu?
Normal.
Çünkü içinde
Sana ait olmayanlar var.
Taşıdığın herkes
Sana ait değil.
Ama yük…
Senin.
Bırak.
Herkesi değil.
Ama hak etmeyeni.
Çünkü herkes gitmez.
Ama gitmesi gereken gider.
Ve o boşluk…
Seni korkutmaz.
Seni toparlar.
Hiçlerle değil…
Gerçeklerle doldur.
Sözlerle değil…
Hislerle.
Kalabalıkla değil…
Doğru insanla.
Seç artık.
Ya kendin olacaksın…
Ya başkalarının yükü.
İkisi birden olmaz.
Olmadı da zaten.
Ve iyi dinle…
Gerçek sevgi…
Seni daraltmaz.
Seni susturmaz.
Seni eksiltmez.
Genişletir.
Nefes aldırır.
Büyütür.
Eğer birini taşırken yoruluyorsan…
O sana ait değildir.
Eğer severken acıyorsan…
O doğru değildir.
Eğer kalbinde sıkışıyorsan…
Yanlış yerdesin.
Kendini koy.
Ortaya.
Geç değil.
Ama geç kalma.
Bir gün…
Doğru biri geldiğinde…
Anlayacaksın.
Zorlamadan da oluyormuş.
Yormadan da seviliyormuş.
Kırmadan da kalınabiliyormuş.
Ve o gün
Sol yanın ilk kez
Sadece atacak.
Yanmayacak.
Acımayacak.
Taşımayacak.
Çünkü ilk kez…
Doğru kişi
Doğru yerde olacak.
Senin içinde.
