Gönül yorgunluğu, insanın en sessiz ama en derin kırgınlığıdır. Ne bir çığlıkla duyulur ne de gözyaşıyla tamamen anlatılır. İçten içe büyüyen bir sızı gibi yerleşir kalbe. İnsan bazen konuşmak istemez, bazen de anlatacak kelime bulamaz. Her şeyin biraz eksik, biraz yarım kaldığını hisseder. Ne eski sevinçler aynı tadı verir ne de yeni umutlar kolayca yeşerir. Gönül yorulunca dinlenmek de zorlaşır; çünkü yorgunluk bedende değil, ruhun en derin yerindedir. Zaman geçse de izleri silinmez, insan içinde taşımaya devam eder. Yalnızlıkla konuşur geceleri çoğu zaman.
Gönlüm yorgun, sözlerim suskun,
Geceyle dertleşir her bir dokun,
Eksik kalan düşler içimde buruk,
Sessizce ağlarım, kimse duymadan.
vesSelam.
