Furkan MİKEL

Bir Selam Yeterdi Bir garip yolcuyum bu dünya içinde Dost diye sarıldım kaldım kendi derdimde Geceyi dinledim sustu bütün şehir...

Derdim bana derman imiş Dert, keder, elem Allah’tan Bilmezdim bendeki derdi Bendeki derdi yok sayan var imiş Şükürdarım ben bu...

Göçüp gitmek isterim Ayaklarım izin vermez benim İki kelam etmek isterim Hak yol üzre dilim dönmez benim Semah dönmek isterim...

Ömür dediğin bir yolculuktur; kimi zaman sevinçle, kimi zaman hüzünle geçer. İnsan, gençliğinde zamanın hiç bitmeyeceğini sanır ama yıllar rüzgâr...

İnsan bazen yalnızca hayalleriyle ayakta kalır. Kimi zaman uzak bir şehrin sokaklarında yürümeyi, kimi zaman sevdiği insanla huzurlu bir hayat...

Bir anda hayatım altüst oldu; adını koyamadığım o duygu içime işledi. Bazen sevda dedim, bazen aşk, ama hiçbir kelime yetmedi....

İçim sıcaktı, bedenim soğuk. Kalbim sıcaktı, gözyaşım soğuk. Umutlarım, ümitlerim ısındı birden. Bedenim, gözyaşım, hayallerim Isındı ansızın… Sen gelince aklıma...