Neden insanlar hep sahteliklerin arkasına sığınır ki?
Neden insanlar hep başkalarının gölgesinde kendilerini güvende hisseder ki?
Neden insanlar hep kendilerine biçilmiş, giydirilmiş, yakıştırılmış, kıyafeti giymek zorundalar?
Neden insanlar hep herkes gibi hissetmek, benzer duygulara girmek zorundalar?
Bir süre sonra kendilerini yok edip hep “–mış” gibi bir hayatın “-mış” gibi kahramanı oluyor.
Kendilerini tanımaları mümkün olmuyor.
Aksi durumda insanlara ihanet ettiklerini düşünüyorlar.
Madem “-mış” gibi bir yaşam sürecektik,
Neden ki bu kadar çaba?
“-mış” gibi yaşam “çabasızlıktır.”
Kımıldamamaktır kendin için.
Kendinden uzaklaşmaktır.
Zor olan kendin olmaktır.
Tabi kendini tanıman gerekir önce.
Ah şu kolaycılık yok mu?
İnsanı insandan etti.
İnsanlar dünyaya geliş amaçlarını unuttular.
Kendilerini kaybettiler…
Zorluklarda buluşmak dileğiyle…
