Kar taneleri neden hep
Farklı şekillerde
Vuslata ererler?
Neden hep usul usul,
Yavaş yavaş,
Aheste aheste
Süzülerek
Yeryüzü ile birleşir?
Hiç biri hiç birine
Dokunmadan mesafesini koruyarak
Uzakta kaldığı her saniye
Canını acıtsa da,
Uzak kalmak istercesine
Çok yol almıştır?
Çok şeyler yaşamıştır.
Artık yorgundur.
Kar tanelerinin yorgunluğu misali,
Kar tanelerinin sakinliği…
Sakinliğin verdiği huzur…
Özlemimsin…
İçime usulca düşen
Bir kış akşamı gibi,
Sessiz, derin,
Ve tarifsiz…
Dokunamasam da sana,
Bir kar tanesi kadar yakın,
Bir ömür kadar uzağım.
Aramızda eriyen mesafeler var,
Isındıkça kaybolan,
Ama iz bırakan…
Her düşüşümde
Biraz daha sana,
Biraz daha kendime yaklaşırım.
Belki de bu yüzden
Her vedada
Bir kavuşma gizlidir.
Yorgunum, evet…
Ama vazgeçmiş değilim.
Çünkü bilirim,
En saf beyazlık
En uzun yolculuktan sonra iner yeryüzüne.
Ve sen…
Tüm bu sessizliğin içinde
Adını fısıldadığım
En derin huzursun.
