Bu da benden olsun.
Git…
“Varsın” zannederken,
Zaten yokmuşsun.
“Yaşıyorum” zannederken,
“Ölmüşüm” meğerse.
“Geldin” zannederken,
Yolumdan bile geçmemişsin.
“Git”…
Demek için,
Burada olman gerekir.
Sen zaten hiç gelmemişsin.
Sana “sen” de diyemem.
“Var” zannettiğim,
“Yokluğumsun.”
“Sen” bile olmamışsın.
Attığım her adımı yalnız atmışım.
Yürüdüğüm yolda,
Tek başına nefes almışım.
Hayat mücadelemde,
Sadece kendimle yürümüşüm.
Yalnızlığın dibini yaşarken,
“Var” sanmışım.
Koskoca bir kendine geliş…
Uyanış…
Artık uyanma zamanı.
Zaten “yalnız” olan hayatıma,
“Bilinçli yalnızlık” la devam etme vakti.
Ne çok şeyleri “-mış” sanmışım.
Geriye dönüş yok.
Şimdi geridekileri geride bırakıp,
Her ne yaşandıysa yaşandı deyip,
Yola devam etme zamanı.
Ancak,
Bu seferki yol, aynı yol değil.
Olmayan sana “git” diyerek,
Artık gerçekleri yaşama vakti…
Her şeyi tek başıma yaşamışım.
Tek başıma yaşamaya devam edeceğim.
Çünkü yüreğim daha güçlü yeniden doğuyor.
Artık olsan da bir, olmasan da…
Yokluğunu yaşamışım ben.
Yaşadığını sanarak.
Git…
Olmayan “sen”…
Hayatıma son veren “sen”…
Bitti.
