Sus…
Biraz sus…
Çünkü şimdi konuşacak olan biz değiliz—
Toprak!
Bu toprak, sıradan değil…
Her karışında bir can,
Her zerresinde bir vatan yeminidir!
Çanakkale Savaşı
Bir savaş değildi!
Bir milletin “ya istiklal ya ölüm!” diye
Kendi kaderini yazdığı gündü!
Onlar korkmadı!
Çünkü arkalarında analar,
Önlerinde sonsuzluk vardı!
Bir lokma ekmeği bölüp
Bir kurşunu paylaşanlardı onlar!
Açtılar…
Susuzdular…
Ama asla diz çökmediler!
Ey düşman!
Sen kimi sandın karşında?!
Bir ordu mu?
Hayır!
Bir milletin imanınıdır.
Ve bir ses yankılandı tarihin ortasında:
Mustafa Kemal Atatürk
“Ben size taarruzu değil,
ÖLMEYİ EMREDİYORUM!”
İşte o an—
Zaman durdu!
Ölüm sustu!
Ve bir millet,
Ölümü yenmeye karar verdi!
Daha bıyığı terlememiş çocuklar,
“Anne” diyemeden şehit düştü…
Babalar evlatlarını değil,
Vatanı kucakladı!
Bir bayrak düşün—
Kırmızı…
Ama rengi boya değil!
Şehit kanı!
Ey bugün burada olan!
Başını eğme!
Çünkü bu vatan,
Başını eğmeyenlerin eseridir!
Aldığın her nefes—
Bir şehidin hediyesi…
Attığın her adım—
Bir kahramanın izidir!
Minnet mi?
Yetmez!
Saygı mı?
Yetmez!
Bir ömür versen de—
Bu borç ödenmez!
Ey Çanakkale!
Sen sadece bir zafer değil—
Bir milletin sonsuza dek sürecek
YEMİNİSİN!
Unutmayacağız…
Unutturmayacağız…
Ve asla diz çökmeyeceğiz!
