Bazen zaman sadece takvim yapraklarında ilerlemez…
Bazen bir özlemde, bir yarım kalmışlıkta, bir “bir gün yine” umudunda durur.
Tam 24 yıl…
Bir nesil büyüdü bu arada.
Kimi çocuktu, şimdi evlat sahibi…
Kimi hayal kuruyordu, şimdi o hayalleri çocuklarına anlatıyor.
Ama hepsinin içinde aynı cümle hiç eskimedi:
“Biz yine Dünya Kupası’na gideceğiz…”
İşte bugün…
O cümle, bir hayal olmaktan çıktı.
Bir gerçek oldu.
Bir diriliş oldu.
Bu sadece bir turnuvaya katılmak değil.
Bu; unutulmuş bir gururun yeniden ayağa kalkmasıdır.
Bu; “biz de varız” diye haykırmaktır.
Bu; kaybettiklerimizi, sustuklarımızı, içimize attıklarımızı sahaya dökmektir.
Çünkü futbol bazen sadece futbol değildir…
Bazen bir milletin aynasıdır.
Yıllarca eleştirildik.
Yıllarca umutsuzlukla sınandık.
Kırıldık, dağıldık, inancımızı kaybettiğimiz anlar oldu.
Ama vazgeçmedik…
Çünkü bu toprakların mayasında vazgeçmek yoktur.
Bugün sahaya çıkacak olan sadece 11 oyuncu değil;
Milyonların duası, geçmişin özlemi, geleceğin umudu olacak.
Her pas, bir hatırayı taşıyacak.
Her koşu, bir çocuğun hayaline dokunacak.
Her gol, bir milletin yüreğinde patlayan sevinç olacak.
Ve biz…
Yine ekran başında, yine aynı heyecanla,
Yine gözlerimiz dolarak diyeceğiz ki:
“Biz bunu özlemişiz…”
24 yılın sessizliği,
Bir düdük sesiyle bozulacak.
Ve belki de en güzeli şu olacak:
Bu sadece bir başlangıç.
Çünkü bazı hikâyeler geç başlar…
Ama unutulmaz olur.
Hoş geldin Dünya Kupası…
Biz seni hiç unutmadık.
