Hafızalardan asla silinmeyecek kadar hazin, dramatik ve trajik bir olay…
Yitirdiğimiz canlar birer melek oldu; geride kalanlar ise hâlâ derin bir şokun pençesinde. Hele o kurtulan meleklerin ruhlarında açılan yaraları düşünmek bile insanın nefesini kesiyor. Ailelerin yürekleri, nefes aldıkları müddetçe bitmeyecek bir yasta…
Peki ya o ‘cani’ gözüyle baktığımız çocuk?
Bir Azrail miydi, yoksa sistemin kurbanı mı?
Şu an hapiste olan ailesinin psikolojik ve sosyolojik akıbeti ne olacak?
Nasıl yaşayacaklar bundan sonraki yılları?
Onlar da yitirdiler yavrularını?
Onlar da Ana ve baba değil mi?
Kim ister ki, yavrusu bir katil olarak anılsın?
İnanın üzülüp duruyorum herkes adına…
Asıl mesele, bundan sonra yürünecek yolun nasıl ve kimlerle inşa edileceğidir?
Temennim odur ki; devletimizin ilgili birimleri bu konuda en derin önlemleri alıyor ve yarınlarımızı korumak için sağ duyuyla hareket ediyordur.
Rab’bim herkese, özellikle de o meleklerin ailelerine sabır ve dayanma gücü versin. Manevi bir teselli olarak; o masumların Cennet Çocukları” olduklarını bilmek yüreklerine bir nebze huzur indirsin.
Tarifi imkânsız kadar zor bir durum…
Allah tüm anne ve babaların evlatlarını korusun, esirgesin.
Emine Pişiren/ Akçay
@herkes
