Küçük sarı kız servisine yetişecekti.
Merdiven başında uğurlayanlar arasındaki babaannesine seslendi:
-“Babaanne sende 1 lira var mı?”
-“Dur bekle çocuğum, sandığıma bir bakayım.”
-“Çabuk olun, servis kaçacak,hiç param yok, öğleyin ne yiyeceğim?”
Küçük öğrenci kızın annesi, babası birbirlerine çaresizce bakıştılar..
Babaanne seslendi:
-“Al yavrum, 1 lira değil de 50 kuruş buldum, yok başka, bugün de böyle idare etsen..”
Sarışın minik bir elinde çantası, ötekinde su kabı servise doğru koştu ağlayarak…
Bu durumu gören Hakkı Amca;
-“Al kızım şu 2 lirayı harçlık yap, üzülme” dedi ve” iyi dersler” dileyerek başını okşadı…
Bu olayı duyunca karar verdim:
Hemen esnaftan ağzı büzgülü bir kumaş kese aldım. İçine 1 liralardan biriktirmeye başladım ve ilk partiyi babaanneye verdim.
Geçen sabah torunlardan ikisi birden; “babaanne sende 1 lira var mı?” dediklerinde, babaanne keyifli bir gülücükle elini koynuna götürdü ve;
“Olmaz mı evladım” diyerek salladıkça şıngır şıngır öten keseyi açtı ve çocuklara bir değil, ikişer lira verdi ve onları öperek derse yolladı.
Dolmuşa verdiğim her kağıt paradan geriye gelen 1 liraları gördükçe bu öykü gelir aklıma.
Ve ben yine o bir liraları kesede biriktiririm.
Bir gün bir minik çocuk sorarsa bana, “amca sende bir lira var mı?” diye, keseye müracaat ederim.
İşte, herkesin bir öyküsü var yeryüzünde.
Bu da” BİR LİRA ÖYKÜSÜ” olsun öykü okyanusunda..
kaleminize sağlık hocam;
aslında bu öykü, bir 1 liranın aracı olduğu, hayatın bir öyküsü; bir 1 lira ile elimizi uzatabileceğimiz nice minikler, insanlar…
yüreğinize sağlık
sevgiyle kalın….
bu kısacık öykünün içtenliği, doğallığı, samimiyeti, yaşanmışlığa olan yakınlığı yüreğimde hüzünlü bir tebessüm bıraktı. şimdi ben de bir liraları bir keseye koyuyorum. torunlarına bir anne sevgisiyle bakan tüm babaannelerin ellerinden öpüyorum.
elinize sağlık
şencan…