İmansız insan huzursuz insandır, kendisiyle ve çevresiyle toplumuyla kavgalı bu zamanda insan. Toplumda gözlemlediğimiz kavgaların temelinde imansızlık yatıyor yani Allah’a teslimiyetsizlik yatıyor…
Ailede kavgalar olur muydu Allah’a teslimiyet olsaydı. Trafikteki kavgaları gözlemliyorum. Altındaki neden bu. Toplumumuzdaki bütün kavgaların temelinde bu eksiklik var.
Gönül sahibi değiliz. Gönlümüz kendimize ve çevremize zarar veren arzularla dolu yani hevamızı ilahlaştırmışız
Bir şiirimde ” ateşle yıkadım kirimi demişim” Tek ateş temizliyor gönül kirimizi
Zamanımız insanı kendisiyle barışık değil; yani iç huzuruna kavuşmuyor bir türlü… Zamanın insanı çünkü kapitalizmin hakim olduğu toplumlarda Firavunlaşma mukadderdir. İnsanlar kardeş değildir ya köledir ya firavundur..
Kapitalizmin hakim olduğu bir dünyadayız. Kardeş ülkeler yok. Irkı aynı olan ülkeler bile birbirinin kardeşi değil. Aynı kıbleye dönen ülkeler bile kardeş değil aslında zamanımızın tek bir kıblesi var para…
Kardeş olamayan insan karşısındakini köleleştirmek ister… Firavun olma yolunda bu zamanın insanı… Pek az insan gönül sahibi. Teslim etmiş gönlünü Allah’a…
Firavunluk gönülden temizlenmez ateşsiz. Karanlık güneşsiz çıkmaz. Abdest suyu elin hırsızlığını yüzün arsızlığını temizlemeye yetmiyor bu zamanda
Ateşle Eğittim Gönlümü…
Gecenin ardı sabah gönlüm…
Ölümün adı dirilmek
Sana yazılmamış mı dirilmek…
Gökler ağladı senin için…
Vuslat uğruna
Ateşle eğittim gönlümü…
Karanlık güneşsiz çıkmaz
Ateşçeyi öğrendi
Aşkı öğrendi
Güneşi tanıdı
Mekke’yi medine’yi tanıdı
O eli yüzü kirli çocuk suyu tanıdı…
Mekke’yi Medine’yi güneşi tanıdı…
Kahramanlığı ben onda gördüm
Göklerden daha çok yıldız var gözlerinde
