Gökyüzü kimseye ait değildir…
Ama herkes ona bakar.
Sen hep birine ait olmaya çalıştın.
Bir kalbe sığmaya,
bir cümlede tamamlanmaya,
bir bakışta var olmaya…
Oysa sen…
sığacak biri değildin.
İçinde fırtınalar taşıyan,
yağmurlarla arınan,
güneşle yeniden doğan bir gökyüzüydün.
Ama seni sevmeye çalışanlar
hep hava durumuna göre sevdi seni.
Güneşken yaklaştılar,
fırtınanda kaçtılar,
yağmurunda sustular.
İşte o an…
kendin olmanın bedelini öğrendin.
Ve bir karar verdin:
Artık kimsenin gökyüzünde bulut olmayacaksın.
Kendi göğünün sahibi olacaksın.
Çünkü insan…
kendini küçülttüğü kadar kaybolur,
kendine genişlediği kadar var olur.
Ve en büyük cesaret…
sığmamak pahasına
kendin kalabilmektir.
Artık biliyorsun:
Gökyüzü olmak, herkese açılmak değil…
kendine sadık kalmaktır.
