Deniz, kimseyi zorla tutmaz…
Ama bir kere içine alanı da kolay bırakmaz.
Sen, bir deniz gibi sevdin.
Derin… sınırsız… sessiz… sorgusuz…
Kıyılarını bile unutturacak kadar içine alan bir sevgiyle.
Karşındaki ise yosun gibiydi;
Tutundu, sardı, büyüdü…
Ama seni hiç anlamadı.
Çünkü yosun, denizin derinliğini bilmez.
Sadece yüzeyde kalır.
Sadece tutunur.
Sadece var olur… ama sahiplenmez.
Ve sen bir gün anlarsın…
Sen sevdikçe eksilmemeliydin.
Sen derinleştikçe biri seni sığlaştıramazdı.
Kendilik cesareti tam da burada başlar:
Tutunanı koparmak değil…
kendi derinliğini inkâr etmemek.
Çünkü insan…
yanlış kalpte yosun olur,
doğru yerde deniz.
Ve sen artık biliyorsun:
Sevgi, tutunmak değil…
derinleşebilmektir.
Ve gerçek sevgi, seni küçültmez… büyütür.
