Benim yazar olarak tanıdığım ve: Özgecanı ben öldürdüm yazısı ile gözlerimizi yaşla doldurup bir kez daha kendimizi sorgulamamızı sağlayan kıymetli arkadaşım Cemil Paslı beyefendi de toplantıdaydı.
Ama önce unutamadığım o yazsının girişini paylaşmak isterim:
Hiç hatayı sağda solda aramadım.
Nefsime döndüm ve dedim ki;
Özgecan’ı sen öldürdün!
Ey Rabbim affet!
Özgecan’ı ben öldürdüm…
Bu kadar yazdım, çizdim, projeler yaptım ama başaramadım, sesimi duyuramadım.
Cemil bey, Konya Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdür Yardımcısı olarak çaba ve çalışmalarına yakından tanık olduğumuz şahsiyetlerden iken böyle yazmıştı…
Başarılarını beklediğim yeni görevi Basın Yayın Enformasyon Konya İl Müdürlüğünde de epeyce fark yaratacağına eminim.
Bahs ettiğim toplantıda ise :
”Karanlık , ışığın olmadığı yer şiddet ise sevginin bulunmadığı alan demektir. Bu durumda ışıktan ve sevgiden bahs edelim. Işık yaydıkça karanlık , sevgi aşıladıkça şiddet yok olacaktır.” görüşüne vurgu yaptı.
Bu bizim temel medeniyet felsefemizin özeti aslında ve katılmamak mümkün değil.
Gerçekten tüm kurumlar işbirliği içinde çok önemli faaliyetler yaptı ve yapmaya devam ediyor. Bu çalışmalarda bir çok insan gönüllü ve samimi çaba gösteriyor. Umuyorum önümüzdeki yıl da ışığı artırarak karanlığı azatlmaya daha da geniş katılımlarla devam ederiz.
Benim yukarıda dikkatinize sunduğum öneri buna zıt gibi gözükse bile geçici bir süre için gerekli tedbirlerden olarak değerlendirilmeli ve hafife alınıp espiri konusu yapılmamalı.
Evet iki insan “seninle her şeye varım ben!” sözü verirken iki tarafın sorumlukluk yüklenimi de eşit olmalı ki sözleşme sahih olsun.
Tek taraflı “döver de sever de” ayrıcalığının bizi getirdiği nokta ortadayken acilen adalete dönelim.
(Fatma Şeref Polat’ın 27 Mayıs 2015 tarihli Memleket Gazetesi’nde yayımlanan yazısıdır.)
