Hiç unutmuyorum ilkokul öğretmenim Said Faiz sınıfımızı ikiye ayırmış, bir kısmımızı temsili Bizans Ordusu yapmış, başınada bir arkadaşımızı Romen Diyojen… Beni de diğer azınlıkta olan Türk orduları komutanı Alparslan yaptı.
Çarlaklı İlkokulunun bahçesini Malazgirt Ovası seklinde düzenledi.
Temsili atlara binip tahta kılıçlarla savaşarak tarih dersini tatbikatlı olarak işledik.
Ta o zaman hatırlıyorum. Bizans ordusunda Türk soyundan olanlar bizim ordumuza geçtiler. Böylece Büyük bir Zafer kazandık.
Alparslan kendine çok güvendiği için serbest bıraktığı bir düşman eri onu hançerledi.
Daha sonra gelen Türk komutanları bu olaydan ders alarak daha temkinli davrandılar.
Öğretmenimiz Said Faiz bize böyle anlatırdı.
O yumuşak ve güzel sesi halâ kulaklarımda çınlıyor.
Sabah tan atarken,
Biri geçerdi evin başından.
Günaydın der!
Güneş doğmadan onun ışığı vururdu yüzümüze.
Ailece severdik onu.
Ayak sesleri şarkı söylerdi kulaklarımıza,
Kimse onun kadar güzel gülümseyemedi.
Alfabeyi öğretirken Atatürk’le başlardı.
Bir zorlukla karşılaşırsan,
“Atatürk gibi düşün”
Sözü hiç aklımdan gitmedi.
Keman çalar şarkı söylerdi.
Hep uzaklara bakardı o güzel gözleri.
Okul uzaktı,
Bir gün bile geç kalmadı.
Ömrü azdı ama en uzun o yaşadı,
Çünkü,
Onun bir saniyesi bizim bir dakikamıza bedeldi.
İşte benim öğretmenim böyle biriydi!
