Bunun için mi geldin bu kahpe dünyaya… Senin o gül kokulu bedenini kirletenler bulunmalı. İbreti alem için meydan meydan bir atın eğerine veya bir arabanın arkasında ipe bağlanmalı sürüm sürüm sürüklenmeli.
Karanlık eller, iğreniyorum sizden.
Kurumuş yüreklere, donmuş vicdanlara yazıklar olsun.
Damarlarında şeref kalmamış,
Kan yerine zehir dolmuş, kör gözlere, sağır kulaklara yazıklar olsun.
Şayet insanlık diye bir kavram var ise
ibreti alem için,
bin kere asılmalı, yakılmalı.
Külleri dahi bu topraklara bırakılmamalı.
Senin o,
yüreğimize vuran tekmelerin, vicdanımızı nasıl acıtıyor bir bilsen.
İnsanlık utansın.
Bu zihniyetlere yol veren basın, yayın, fikir utansın.
Eyyy! Ne idüğü belirsiz yaratık.
Ne istedin bu sabiden?
Bu savunmasız bu taze gül kokulu yavrudan.
Paramparça olduğun gün, ki olacaksın.
Cehennemden hiç çıkmadan yanacaksın, ki Allah öyle diyor.
Ama bazı suçlar var ki ne Allah’a ne de hukuka bırakılmamalı.
Cezasını toplum vicdanı vermeli.
O annenin çığlıklarını hangi hukuk dindirebilir.
Bir idam yasası vardı?
Kim ve kimler kaldırdı?
Bu yavrumuza kıyanlar nasıl bu toplumda serbestçe dolaşabilir,
bu havayı teneffüs edebilir?
Onları gören yaralı annenin ruhu ne olur,
hiç düşündünüz mü?
O kanlı eller ikinci defa katil olmaz mı?
Onun için bu mikroplar toplumdan temizlenmeli.
Bazı şeyler vardır, hukuka bırakılmayan şeyler.
Bu çocuğa yapılanların kanundaki yeri ne olmalı.
Bir yorumcu kardeşim şöyle yazmış:
“İdam da olsa o pislik
çığlıkları dinmiş gibi görünür-annenin- ama hiç susmaz. Aslında ahirete kalır, onunla hesaplaşması. Bu dünyada ki hukuk yetersiz kalır.”
