Memleketimden İnsan Manzaraları 496
EN ÖNEMLİ SORUNUMUZ
Epeydir Dicle anılarından söz edip durdum. Sıkmadım umarım sizi. Bence gerçekten çok önemli konulara değinmişlerdi; Dicle mezunu öğretmenler. Var daha, var da… Ara verelim biraz dedim; bu hafta.
Okuyucu yorumları da önemli ama… Birini, birkaçını verip ötekileri önemsememiş gibi görmezden gelmek doğru olur mu? Böyle düşündüğüm için açtım bilgisayarımı, açtım cep telefonumu. İşte onlardan birkaçı daha… Yoruma gerek yok; birlikte okuyalım:
“Sevgili Öğretmenim;
1960’lı yıllarda Dicle İlköğretmen Okulunda öğrenciyken, biz sizlerden, ‘Öğretmenin, toplumun içinde karanlıkları aydınlatan bir ışık olduğu’nu öğrenmiştik.
Bizler göreve başladığımız ilk günden emekli olduğumuz güne kadar bu anlayışla çalıştık hep. Dolayısıyla hem öğrencilerimizi mutlu ettik; hem velilerini… Saygılarımla…” Mevlüt KARA
Dicle’de iki yıl birlikte çalıştığım değerli fen bilgileri öğretmeni dostum Ahmet TEKİN, Sabahattin Ali’nin şu sözünü iletti bana:
“Solcular gerçekleri bedava anlatır; tutuklanır. Sağcılar yalanları parayla satar; hem zengin hem makam ve mevki sahibi olurlar.”
O günlerde de bugünkü gibiymiş. Fazlaca değişen bir şey olmamış; maalesef!
Şimdi sıra Hasanoğlan mezunu eğitimci yazar Fevzi COŞKUN’da. “Domuz Eti Yenmeli” başlıklı ilginç makalesinin ilk ve son bölümünü veriyorum:
“Düşündüğümü anlatmak istiyorum:
Akıl ve bilim dışı, insan gereksinimleri ve toplumsal gerekçelerle uygulanan domuz eti yasakçılığından vazgeçilmelidir. (….)
Benim kuşağım iyi anımsar. Cumhuriyet gazetesinin ünlü yazarı, ışıklarda uyusun, Mustafa Ekmekçi köşesinde uzun zaman, ‘’Türk halkı domuz eti yemeli.” diye çırpındı. Çünkü büyük çoğunluğu yoksul halkın ağırlıklı olarak tahıl ürünleriyle beslendiğini, et yiyemediğini, bu nedenle de yeterli protein alamadığını düşünüyor, çözüm olarak da kolay beslenebilen, çok hızlı üreyen domuz üretiminin bu sorunu çözeceğine inanıyordu.”
Bana sorarsanız, önyargısız olarak bilimin ışığında iyi düşünüp tartışmalıyız; bu konuyu.
Diyorsunuz ki belki de şimdi, “Hep bey, hep bay… Bayan yok mu? Onlar yazmıyor mu hiç?”
Olmaz olur mu? Sevgili Coşkun gibi Hasanoğlanlı Raziye Aydemir ARSLAN’da şimdi sıra. Uzunca olduğu için özetleyerek verebiliyorum ancak:
“11 yaşımda Ankara/Hasanoğlan Öğretmen Okulu sınavını kazandım. 6 yıl eğitimden sonra donanımlı olarak mezun oldum. 18 yaşımda bir köy ilkokulunda göreve başladım. Beni iyi yetiştirmişti öğretmenlerim. Şimdi sıra bendeydi. Ben de iyi yetiştirmeliydim; öğrencilerimi.
Öyle de oldu. Başarılı sayıldım hep. Başarımın sırrı öğrencilerimi sevmek ve onlara güvenmekti. Bu inançla aştım; tüm engelleri.
-2-
Hasanoğlan’dan sınıf arkadaşım Orhan Arslan’la evlendim. Aynı köyde öğretmendik. 1973’te oğlumuz doğdu. Aile büyüklerimizden uzak olduğumuz için evladımızı kimseye emanet edemediğimizden eşim de ben de çok sıkıntı çektik. Köyde kaldığımız tek odalı evde su, elektrik, banyo, mutfak yoktu. Ama bu yokluklar çalışma şevkimizi kırmadı asla!
Artık köy halkındandık biz de. Ders dışı zamanlarımda başarılı öğrencilerimi yatılı okul sınavlarına hazırlıyor, köy kadınları ve kızlarına da destek olmaya çalışıyordum. Emeklerimin boşa gitmediğini görmekten mutluluk duyuyordum. İki yıllık yoğun bir çalışma sonucu 5 öğrencim yatılı öğretmen okulu sınavını kazanınca iyice arttı; kendime güvenim.
Hasanoğlan’da bize öğretilen şuydu: Bir köyün kalkınması için öğretmen, muhtar ve imam birlikte çalışmalıydı. Eşim de ben de hep bu inançla hareket ettik. Aynı köyde 5 yıl çalıştık. Bu süre içinde elektrik, su ve telefon da geldi köye, yolu da asfaltlandı. Afyon merkezdeki evimize dönebilirdik artık.
11 yıl köylerde çalıştıktan sonra merkeze atandık. Bir yıl sonra kızımız doğdu. Hem çocuklarımı büyüttüm, hem de ders dışı zamanlarımda öğrencilerimle piyesler, korolar, rontlar ve halk oyunları çalıştık.
Şehir okulunda son sınıfları mezun ettiğimde neredeyse yarısı Anadolu Liselerini kazanmıştı. Halk oyunları yarışmasında Afyon birincisi olduk. Ödül olarak öğrencilerimi Ankara’ya götürdüm. Başta Anıtkabir olmak üzere gezilip görülecek birçok yeri ziyaret ettik.
Okulumuzda yapılan ankette “En çalışkan Öğretmen” seçildim.
1991’de Afyon genelinde yapılan bir sınavda Evren Eray adlı öğrencim 1. oldu. Bunun üzerine 23 Nisan Bayramı için Ankara’ya davet edildik. Dört gün devlet büyükleri tarafından çok güzel ağırlandık. Çeşitli törenlere katılıp birçok hediye aldık.
Beni yetiştiren öğretmenlerim sayesinde kazandım; bu başarıları ben. Minnet borçluyum onlara. Mesleğimi, öğrencilerimi çok sevdim. Onlarla mutlu oldum hep.
Dünyaya bir daha gelsem, yine öğretmen olmak isterim.”
Daha ne desin, Hasanoğlan mezunu Raziye Aydemir ARSLAN?
Bu söyleşimizin son sözü Dicle’den Ankara Yüksek Öğretmen Okuluna seçilen Yerbilim Prof. Dr. Ali YILMAZ’ın olsun:
“Değerli Öğretmenim;
Geçen haftaki söyleşiniz içimi acıttı. 15 Nisan 2024’te 75 yaşım nedeniyle yapılan bir oturumdaki teşekkür konuşmamdan kısa bir bölüm sunmak isterim size:
…İşte bu yüzden, ‘Ülkenin en önemli sorunu nedir?’ diye sorarsanız, hiç duraksamadan, EĞİTİM’dir; derim. Ülkemizde eğitim sistemi tümüyle çökmüş durumdadır. Bu çöküşün en önemli göstergeleri üniversitelere yapılan atamalarda somut olarak yaşanmaktadır.
Elbet siyasette, ekonomide, hukukta, sağlıkta ve tarımda yaşanan sorunları küçümsemiyorum. Ama bu alanlarda yaşanan sorunlar çağdaş, laik ve fırsat eşitliğinin olduğu kamucu iyi bir eğitimle çözülebilir.
Dert belli ama çözüm ufukta bile görünmüyor; ne yazık ki!”
Bir bilim insanı olan Erganili Prof. Dr. Ali YILMAZ da böyle söylüyor işte.
Hüseyin ERKAN
0535 371 74 83
