Dayanamam!

Dayanamam! Arkadaşım acı çekiyor, gidemem yanına gidersem çok kötü olurum. Arkadaşım öldü, gidemem dayanamam, zaten o öldü ailesinden bana ne kime destek olacağım. Belki sonra mezarına giderim ama şuan dayanamam.

İşte bu sözlerden nefret ediyorum. Dayanamam! Bu nasıl bir cümledir anlamıyorum. O insan acı çekiyor o insan o acıya katlanmaya çalışıyor ve sen dayanamamaktan korkup gitmiyorsun yanına. Arkadaşın ölmüş, ona borcun yok mu? Beraber geçirdiğiniz günlerin de mi hatırı yok? Nasıl dayanamam der ve gitmezsin? Bu nasıl bir arkadaşlıktır, bu nasıl bir dostluktur aklım almıyor.

İnsan acı çektiği anlarda özelliklede bir yakınını kaybettiğinde, hani gözü görmez sanıyorsun ama o gözler sevdiği arkadaşım, dostum dediği herkesi arıyor. Gelenlerle huzur buluyor gitmesin istiyor, gelmeyenlere kırılıyor acısı biraz daha artıyor. Gerçek dostlarını işte o zaman seçiyor. Ya ölen kişi ne yapıyor? İşte bu hiç bilinmiyor. Hani nerede o her şeyden kıymetli dostlar. Beraber yer içerken, beraber gülerken, belki beraber ağlarken, en zor anınızda ondan yardım isterken dost da, acı çekerken yada ölmüşken dost değil mi? Bu kadar mı dostluk anlayışı?

Çok fazla soru sorduğumun farkındayım. Ve ben bu soruları her gün soruyorum kendime üstelik defalarca. Sonra herkes ve her şey anlamını yitiriyor. O an gerçek dostlarını görüyorsun. Bir zamanlar övündüğün sayısız arkadaşım var dediğin kişilerden eleme yapıyorsun. Bu elemenden de elinde sadece birkaç tane dostun kalıyor. Gerisini silmekten hiç çekinmiyorsun. Hiç üzülmüyorsun. Çünkü biliyorsun ki; gerçek dostluk zor anda ortaya çıkar. En zor anında yanında olandır gerçek dostun. İllaki bire bir yanında olması gerekmiyor. Varlığını bir şekilde belli eden dostlarını da görüyorsun. Gerçek dostun senin kötü anında sen kovsan bile yanında olandır. Her daim yanında olduğunu gösterendir. Bunları yapmayandan, en ufak şeyde sizden kaçandan dost olmaz. Dostların her an görüşmeleri de şart değildir dost olmak için. Aradan aylar hatta yıllar geçse bile, sitem etmeden sarıldığın, en kötü anında yanına koşarak gelen, gelemese bile arayan destek olan kişidir. Ve sayıları ne yazık ki azdır.

Dedim ya dayanamam sözünden nefret ediyorum diye. Evet, nefret ediyorum ama sadece bu konu için değil, sadece dostlar için değil. Her gün çevremizde acı bir çok olay oluyor. İzliyoruz ah vah edip unutuyoruz. Ve hep bizim başımıza gelmeyecekmiş gibi davranıyoruz. Bir soran olduğunda bu olay senin başına geldiğinde ne yaparsın diye, söylenen söz ortadadır: dayanamam’. Bir çocuk yetim ve öksüz kalıyor ama kişi buna dayanamayacağı için o çocuğun gidip başını okşamaktan kendini alı koyuyor. O çocuğun yüzünü güldürmek istemiyor. Hasta yakınını ziyaret etmiyor, hasta yakını olan arkadaşlarına destek olmuyor. İnsanlar acı çekerken sadece dayanamam diyor. Özürlü bir kişiye yardım etmiyor anca acıyan bakışlarla süzüyor. Gerekçe yine aynı dayanamam.

Ne kadar nariniz, ne kadar acıya hassasız. Hiçbir şeye dayanamıyoruz. Üstelik o kişiler yaşadıklarına dayanmaya çalışırken…

Acı çeken kişilere hep acizmiş gibi bakıyoruz. Fakat gerçekte aciz olan biz dayanamam diyenler değil miyiz? Aynı benzer durum bizlerin başına geldiğinde ne yapacağız? İşte bunu çok merak ediyorum.