APARTMAN HAPSİ
Kat kat merdiveni inemem diye
İnersem geriye çıkamam diye
Kaldım apartmanda
Kitlendim
Hanidir ben çıkamadım sokağa
Merhaba diyemedim doğan güne ve aya
Güneş altında yürüyüp terlemedim
Simit alamadım bir simitçiden
Lokma lokma atamadım serçelere
Bir çocuğun uçan balonuna gülemedim
Dalından bir caneriği yolamadım
Bakmadım dünyaya doya doya
Körlendim
Karları da ezmedim kütür kütür
Üsükgilin köşede de kayıp düşmedim buzdan
Geçti ömür sıra sıra bir bahardan bir yazdan
Anlamadım seçemedim mahrum kaldım bu hazdan
Daha karşı kaldırıma bile geçmedim
Ne kartopu attım kardan adama
Ne de gülebildim buzda kayıp düşen madama
Camdan baktım baktım geçtim odama
Yok yok vallahi kaydırak kaymaktan vazgeçmedim
Kat üstünde kat kat yaşamayı ben seçmedim
Adına apartman denen bu modern hapsi anlatırken
Darlandım
Rüzgar konuşmuyor artık kimseyle
Yağmur ıslatmıyor gelen nisanla
Güneş merhaba demiyor güzel lisanla
Ve selamlaşmıyor insan insanla
Dostlar apartmanda ben gayrı
Bunaldım
Darlandım
Körlendim
Kitlendim
Düşündükçe tansiyonun çıktı çıktı
Fırlandım
Bu duruma çok üzüldüm
Şiir yazdım
Harlandım
Hem utandım hem
Arlandım
Darlandım ben canım dostum
Darlandım
Şükran Uçkaç Yargı SAZSIZOZAN
4 Nisan 2020 Sungurlu
