Bazı insanlar vardır; yüzünü hiç görmezsiniz ama bir cümlesi, yıllardır tanıdığınız birinin omzuna dokunuşu gibi gelir. Bazı topluluklar vardır ki insanı, insan yapan şeyin görüntü değil; hissettirdiği olduğunu hatırlatır. Biz de birbirimizi böyle bir yerde bulduk.

Birbirini hiç görmeyen insanların aynı cümle içinde buluştuğu, yüzlerin değil fikirlerin tanındığı bir alan vardı. Adı konmamış bir buluşma gibi… Ne bir ekranın soğukluğuna sıkışmıştı, ne de fiziksel bir mekânın sınırlarına. Sadece ses vardı. Ve o sesin içinde, insanın kendisi.

Burada kimse kim olduğunu anlatmak zorunda değildi; ne giydiği, nerede yaşadığı, hangi şehirde uyandığı önemli değildi. Asıl mesele, ne düşündüğüydü. Bir fikri nasıl kurduğu, bir acıyı nasıl anlattığı, bir mutluluğu hangi kelimelere sığdırdığıydı. İnsanlar, yüzlerini değil içlerini açıyordu.

Arka planda gitar sesleri akıyordu. Bazen bir türkünün kırık dökük ama içe işleyen melodisi yükseliyor, bazen de tanıdık bir şarkı, söyleyenin sesi herkesin içine yerleşiyordu. Gitarcı, sadece notaları çalmıyordu; sanki konuşmaların arasına duygular serpiştiriyordu. Her tını, bir cümlenin altını çiziyor, bazen de söylenmeyeni tamamlıyordu.

Konuşmalar ilerledikçe, seslerin birbirine karıştığı bir uyum oluşuyordu. Kimse birbirini görmüyordu ama herkes birbirini “anlamaya” çalışıyordu. Belki de ilk kez, insan olmanın en sade hali ortaya çıkıyordu: sadece düşünmek, sadece hissetmek ve bunu sesle paylaşmak.

Birinin anlattığı bir çocukluk anısı, gitarın yavaş bir ezgisiyle birleşiyor; başka biri, kaybettiği bir şeyi anlatırken fonda yükselen tel sesleriyle kendi içini yankılıyordu. Sohbet, bir konuşma olmaktan çıkıp bir ortak duygular akışına dönüşüyordu. Herkes hem anlatan hem dinleyen oluyordu.

Ve ilginç olan şuydu: Görüntü yoktu ama hayal vardı. İnsanlar birbirinin yüzünü bilmediği için, zihninde kendi “insanını” yaratıyordu. Bir ses, bir karaktere dönüşüyordu. Bir cümle, bir yüz ifadesi gibi hissediliyordu. Belki de bu yüzden her şey daha içten, daha çıplak ve daha gerçekti.

Burada kimse “görülmek” için konuşmuyordu. Sadece “anlaşılmak” için vardı sesler. Ve bu, insanın en eski ihtiyacına dokunuyordu: var olduğunu hissetmek.

Zaman ilerledikçe sohbetler yavaşlıyor, müzik biraz daha ağırlaşıyor, kelimeler daha az ama daha derin çıkıyordu. Sessizlik bile artık bir boşluk değil, bir anlam taşıyordu.

Ve geriye şu kalıyordu: Ses vardı, görüntü yoktu. Ama belki de ilk kez, insanlar birbirini bu kadar net görüyordu.

Gece uzundu. Hepimizin içinde kendi sessizliği vardı. Ama o sessizlikte kurulan cümleler ve arkada yankılanan şarkılar, karanlığın içindeki küçük ışıklar gibiydi. İnsan, hiç tanımadığı birinin cümlesinde kendini bulabiliyor; aynı şarkıda yalnız olmadığını hissedebiliyordu.

Karanlık bir geceden aydınlık bir sabaha yürümek gibi bir histi bu.

Yüzler yoktu ama samimiyet vardı. Göz göze gelmiyorduk belki ama birbirimizi anlayabiliyorduk. Ve galiba bazen bir insanı gerçekten tanımak için, sadece söylediklerini ve sustuğu yerde hangi şarkıyı çaldığını hissetmek yeterlidir.

”Ses vardı, görüntü yoktu…  aslında bazıları nazardan korkuyordu”

Sağlıcakla.