Bir anda hayatım altüst oldu; adını koyamadığım o duygu içime işledi. Bazen sevda dedim, bazen aşk, ama hiçbir kelime yetmedi. Uzak dağların ardından esen bir rüzgâr gibi geldin bana, yaktın içimi sessizce. Kokun kaldı hatıralarımda, ben o an kendimi buldum. Sen ise sonum oldun, farkına varmadan. Geldin, dokundun ruhuma ve sonra çekip gittin. Ardında bıraktığın boşluk hâlâ içimde yankılanıyor her gece sessizliğinde derin derin ve her sabah eksikliğin yeniden doğuyor içimde. Seni anlatacak cümle bulamıyorum artık, çünkü kelimeler bile yoruldu bu hasreti taşımaktan benim gibi sessizce kırılarak içten içe
Bir fırtına vurdu beni
İsmini konduramadım
Kah dedim sevda
Kah dedim adı aşk
