Pazar Yerinin Son Satıcısı

Çok önceleri bir yazı okumuştum. Kısaca şöyleydi:
Adamın biri her sabah namazını cemaatle kılmak için kalkar, namazdan sonra kahvaltılık için bir şeyler alarak evine dönermiş. Bunu hasta olmadığı her sabah uygularmış. Bu arada karısı da çayı demler, taze ekmek ve kahvaltılıkla gelecek kocasını beklermiş.
Kadın her sabah namaz için evinden çıkan kocasının ne zaman döneceğini tahmin eder, ona göre sofrayı hazır edermiş. Bu hiç aksamadan yıllarca böyle olmuş.
Gel zaman, git zaman derken; günlerden bir gün yaşlanmış adam yine sabah namazı için evinden çıkmış. Yaşlı karısı da geleceğini tahmin ettiği zamanda sofrayı hazırlayıp beklemeye koyulmuş.
Bu sefer bekleyiş epey uzun sürmüş. Çünkü daha öncekilerden çok daha fazla süre geçmiş. Kadın önce meraklanıp sonra korkmaya başlamış. Yaşından dolayı başına bir hal geldiğini düşünmüş. O tedirginlik ile biraz daha beklemiş. Belki bir yerden bir haber gelir diye de geçiyormuş içinden.
Nihayet kapı vurulmuş. Yaşlı kadın kapıyı açtığında, yaşlı kocasını elinde filelerle görünce çok sevinmiş. İçeri buyur etmiş.
İçeri giren yaşlı adam bir köşeye oturup sofranın son halinin hazır olmasını beklerken karısı ona neden geç kaldığını sormuş.
Kocası; “Sokağın en sonuna yeni bir kahvaltıcı açılmış ona gittim” demiş. Kadın; “Arkadaşın mı” demiş. Adam “hayır” diye cevap vermiş. Kadın; “Daha mı ucuz veriyor” diye sorunca, adam yine “hayır” demiş. Kadın bu sefer “Sattığı çok mu kaliteli” demiş. Adam; “Diğerleriyle aynı” demiş. Artık daha dayanamayan kadın “Niçin o kadar yolu yürüdün” demiş.
Yaşlı adam yaşlı karısına dönerek “ Vatandaşın biri rızkını kazanmak için ta uzaklara bir dükkân açmış. Burası uzak diye kimse oraya gitmese satıcı yaratıcının rızkına kefil olduğundan şüpheye düşer. Bundan biz de mesul oluruz. Ben de onun için o kadar yolu yürüdüm” demiş.
Kıssa bu! Hisse nasıl olmalı bilmem ama geçenlerde bir pazar yerinde alışveriş yaparken sokağın en sonunda mazlum şekilde müşteri bekleyen kadını görünce yukarıda yazdıklarımı hatırladım.
Eee, nasibin ne zaman nereden geleceği belli olmaz demiş eskiler. O vatandaş da kısmetini bekleyecek olduğu yerden.
Mevla kimseyi kimseye muhtaç etmesin. Yokluk zor şey vesselam.