Bazı insanlar sizi anlamaktan çok, sizi yönetmek ister. Çünkü kontrol edemedikleri her şeyi tehdit olarak görürler. Onlar için mesele sevgi ya da dostluk değil, boyun eğdirme arzusudur. Bu oyuna gelmezseniz, bir anda “kötü” ilan edilirsiniz.
Ben bunu çok yaşadım. Manipülasyonlarına boyun eğmediğimde özgüvenimi kırmaya çalıştılar. “Sen değiştin” dediler; aslında demek istedikleri, “Artık seni yönlendiremiyorum”du. Ne zaman duruşumu korusam, kibirli oldum. Ne zaman sınır çizsem, bencil oldum. Oysa tek yaptığım, kendim olmaktı.
İşte buna psikolojide “narsistik ego zedelenmesi” deniyor. Herkesi bir şekilde yönlendirmişler, ama siz o düzene dâhil olmuyorsunuz. Ve bu onları çileden çıkarıyor. Çünkü özgür bir insanı kontrol edemezsin. Gücünü başkasından almayan birini suçlayamazsın; onu ancak iftirayla karalayabilirsin.
Peki, ne yapmalı? Hiçbir şey. Onlar, sizin kötü değil, özgür olduğunuzu gayet iyi biliyorlar. Siz kendinizi bildikten sonra, başkalarının algısıyla savaşmak zorunda değilsiniz. Zaten en büyük huzur, kendine sadık kalabilmektir.
📌 Kontrol Edilemeyene Düşmanlık
Hayatım boyunca fark ettim ki, bazı insanlar sizi gerçekten sevdikleri için değil, sizi kontrol edebildikleri sürece yanınızda kalıyor. Ne zaman ki kendi yolumu çizdim, ne zaman ki oyunlara gelmedim, işte o zaman “düşman” oldum. Oysa ne ben değişmiştim ne de niyetim kötüydü. Sadece onların yazdığı senaryoda rol almayı reddetmiştim.
Bu tür insanlar için mesele aslında siz değilsiniz. Onlar, kendi egolarının kırılganlığıyla baş edemiyor. Sizi yönlendiremediklerinde, içlerinde bir şey kırılıyor. Düşünceleri şu: “Herkesi etkiledim ama bu kişi bana uymuyor. Manipülasyonlarım işlemiyor. O hâlde onu itibarsızlaştırmalıyım.” Bu ahlaksızlıktır daha da ötesi kansız cinayettir…
