Komşu çocuğunun gözü pırıldamıyordu. “Kendime güven duygum azaldı. Sevinemiyorum, yönümü şaşırmış durumdayım. Çocukluğumda kumsala yayılan dalgalar, bugün hırsla kayalara çarpıyor. Ben de dalgalar gibiyim,” dedi.
Komşu çocuğu, değişimin nedenini sorguluyordu. Fakat “çözüme ulaşamıyorum,” dedi.
Yaşanan değişimin, farkında olamadım. Gençliğimi harcasam da bağımsız düşünmeye evrilemedim. Dünya dönerken, bizden planını değiştirmediğini, doğanın kurallarıyla birlikteliğini sakladı, böylece sevgiyle yürüyen düzenimi de kaybettim, dedi.
Tanıştığımda, gayrı ihtiyari gözlerine baktım. Tanıdık geldi ve dudaklarımdan, “komşu çocuğu,” çıktı.
Komşu çocuğuyla, okul yolunda beraberdik. Şehre taşındıklarında, lisede okuyorduk. O gidiş bir daha görüşemedik. Kusura bakma ilk anda tanıyamadım. Yılların değişimine mi? yoksa acımasız zamana mı? öfke duyayım. İnce uzun boyunuz, sürekli gülümseyen yüzünüzden eser kalmamış. Saçlarınız yolunup atılmış, çehreniz isyanda gibi. Bırakın nasıl dönerse dönsün dünya, seni sırtından atmadıktan sonra.
Komşu çocuğu boynuma sarıldı. Yılların geçtiğini fark edemedim. Beni işimle aldattı, götürdüklerinin farkında olamadım. Yaşadıklarımı sormadı ve sordurmadı, dedi.
Gençliğime değer vermeyi bırak, geleceğimi kararttı. Çiçeğimi açmadan soldurdular. Hastalıklı hale getirdiler. Toprağımdan da uzak koydular.
Bakımsız ve bir köşeye atılmış çocuk gibi kaldım. Şanssız bir günde buluştuk. Yine de eski güzel ve neşeli günlerimizi yad edebiliriz. Bunun için de mutluyum. Ağabeyim üzüntümün nedenidir. Onu kaybettiğimde, dünyam yıkıldı. İşte yaşamaya çalışıyoruz.
Şaka gibi, dünya dönüyor. Bağımsız düşünceye ve aydınlık yarınlara inanmış biri olarak, yine de kendimi mutlu sayıyorum. Öğrendiğim en küçük bir bilgi kırıntısından, teselli buluyorum. Evden çıkıyor ve eve dönüyorum. Ayağımı basacağım bir parça toprağımın olmamasına üzülüyorum, dedi.
Sırtımdaki paltodan tanınır hale geldim. Çünkü aynı elbiseleri küçültüp giyiyorum. İyi ki zamanında almışız.
Vicdan muhasebesi yapıyorum ve işin içinden çıkamıyorum. Yine de hayatın dengesinden ayrılmamalıyız. Hayal gücü ve idrakim, hayata karşı direncimi artırdı. Hayat mücadelesini bırakmak, kayıtsız teslim olmaktır. Onun için mücadeleye devam diyorum.
Komşu çocuğuna; güven duygusu yitirilmez, dedim.
Hasan TANRIVERDİ
