Kısa Kısa Yol Anılarım -I

Dün Edremit’ten Gölcük’e gitmek için yolcu otobüsüne binmiştim
2 akşam uykusuzdum.
Gözlerimden nasıl da çisil çisil uyku akıyordu.
Kirpiklerimi açık tutmakta zorlandığımı anladığım an, başımı otobüsün camına dayadım. Sonrası daldım gitti.
Ah o da ne!
Ne kadar yol aldık?
Ne kadar uyumuşum bilmem ama ince, cırtlak bir sesle gözlerimi açtım!
“Neeee, süpürge mi patlamış!?”
“Ayol nasıl olur? Hiç süpürge de patlar mı?”
“Heriff heriff! Bak beni kandırmıyorsun değil mi? O süpürge patladı mı sahiden?”

İçimden, ” Hay senin süpürgene!” Diyorum…
Ya sabır, birazdan sesini keser, diye içimden tespih çekiyorum…
Allahım, nasıl da, bağır çağırdı sesi..!
” Nee, ayol biz o süpürgeyi daha yeni almamış mıydık?”

“Aloo, alooo! Sesin gelmiyorr… Ahmettt… Ahmett… Ya heriff beni duyumuyon mu sen? Sesim gelmiyor mu?”

Hay senin sesine!
Hay senin süpürgene!
Hay senin herifine!

O an yerimden fırlayıp, kadının elinden cep telini alıp, fırlatasım gelmişti.

Ama son sözleri zank, diye yerime mıhlamıştı beni!
Kadın cıyak cıyak bağırıp duruyordu.
Adamı da…
Hoparlör açık konuşuyorlardı.
“Hanım… Hanım, ne diyon sen?! Her yere kurum savruldu. Süpürgenin torbası patladı..!”

“Nee?! Patlayan süpürgeden her yere kurumlar mı dağıldı!?”

Gözlerimdeki sersemlik, o nahoş halinden sıyrılınca, otobüse ilk adımımı attığımda o kadını anımsamıştım.
Arkamda şangırt, diye bir ses duyunca gözucumla dikkat kesilmiştim. Kadıncağızın telefonu birkaç parça halinde yere düşmüştü.
Demek ki, telefonu ex olmak üzereydi.
Sustum bende…
Gözüm, sürücünün tam tepesindeki saate ilişti.
Saat gecenin 22:15 iydi…
Daha 3 saatlik yolum vardı.

Ya sabır, dedim kendime!
Herkesin derdi de kendine…
Sus ve otur oturduğun yere Emine!
Diye diye yumdum yine gözlerimi.
…
E. P