Bir gün sahilde yürürken, kumların arasında beyaz bir nesne gözüme ilişti. Eğilip aldığımda, yıllardır unutmam sandığım bir anı elimde canlandı: Mürekkep balığı kemiği… O küçücük kemik, beni bir anda çocuklarımın on yıl boyunca beslediği muhabbet kuşlarıma götürmüştü.
Hele Afacan… Şu kemikleri nasıl iştahla yer, kafesten çıkar çıkmaz bir çocuk sevinciyle bıcır bıcır konuşurdu benimle. Onu mutlu etmek için kaç kez Eminönü yollarını aşındırdığımı hatırladım.
“Şimdi kime verebilirim ki bu kemiği?” diye düşünürken kumda bir tane daha gördüm. Sonra birkaç tane daha… Güneşin gümüş gümüş parıltıları arasında, kendimi bir poşet dolusu kemikle sahilde yürürken buldum.
Akçay merkeze geliş nedenim aslında belliydi: Kitabevlerine uğramak. Her zaman gönlüme iyi gelen iki durak vardı: kitap kokusu ve sabun kokusu. Özellikle eski kitap kokusuna ayrı bir bağlılığım vardı.
Merkezin sahaflarından biri dışarıya masa açmıştı. Görür görmez ayaklarım hızlandı; sanki frenlerimi biri gevşetmiş gibi… Dokunduğum her kitap, uzun zamandır okumayı arzuladığım araştırma kitaplarıydı. Kontrolümün dışına taşan bir iştahla tam on yedi kitap seçmişim meğer.
Ama çantamdaki para yetmiyordu. Üstelik kart da geçmiyordu. Otuzlarında, durgun bakışlı satıcı bana bakınca, ben de ona küçük bir gülümseme sundum:
“Beş kitabın ücretini versem… Diğerlerini ayırır mısınız?”
Gülümsedi.
“Hiç sorun değil. Siz hepsini alın, sonra ödersiniz.”
Onun bana olan güvenini, benim içimdeki ses hemen sahiplenmişti.
“Hayır, bunu kabul edemem.”
Şaşırdı.
“Niçin ki?”
“Yarına sağ çıkacağımın garantisini nasıl verebilirim?”
Bu kez o gülümsedi. Sözün ortasında çaycı gelip kan kırmızısı çayı uzattı. Satıcı, tepsiden ikinci bardağı alıp bana doğru uzattı:
“Lütfen hayır demeyin.”
Bir tabure çekti, oturmamı istedi.
Üç saat süren sohbetin sonunda elimde yalnızca beş kitapla eve döndüm. Diğer on ikisini ertesi gün alacaktım.
Ertesi sabah kahvaltıdan sonra yürüyüş rotam belliydi: O sahaf dükkânı.
Devam edecek
Emine Pişiren/ Akçay
#eminepişiren
#eminepişireninanıları
#anılar
#hikayeler
