“Göz karanlığa alışır.
Aydınlık göz kamaştırır.”
E.P
Artık bu sayfayı kullanmasam da Facebook zaman zaman geçmişe yolcu ediyor gözlerimizi…
İnsan ışığı söndürürse karanlık kaçınılmaz olur.
Demek ki aydınlığımız bazı gözlerin görmesini engellemiş.
Bir zamanlar Edremit’e benim önderliğimde Edebiyat ve Sanat Evini kurmuştum.
O yıl ilçeden kısa süreliğine ayrılmıştım. Bir aylık yokluğum sonrasında ilçeye geldiğimde Edebiyat Sanat Evinin yerinde yeller esekte olduğunu görmüştüm..!
İnanın! Az önce anılarımda gözlerime servis edilen şu görselle içim buruldu.
Nedeniyse Körfezimizde onca toplanan şu kıymetli, edebi kişilerin mozaik gibi çok kolay dağılmasıydı…
Tabi asıl gerçeği çok sonraki yıllarda öğrenmiştim..!
Görseldeki iki kişi bu güzel edebi oluşumun dağılmasına önderlik etmişler ve bazı projelerimizi kendi kurdukları oluşumlarında kullanmışlardı…
Görülen o ki;
Sadece “fikir, düşünce, proje çalınması” sanal dünyada olmuyor. Reel yaşamda da hırslı BEN bilincinde kalmış kişiler halâ aktifler.
Eh, ben de bugün bu fotoğrafla yolcu oldum dünlere…
Kırılganlığımın hâlâ sürmesi çok ilginç değil mi?
Çünkü çok güzel ve nitelikli bir oluşuma birlikte imza atmıştık. Ardımızdan gelmekte olan kuşağa yol açacaktık.
Hayallerimiz vardı.
Ve
O yıl körfezimizde ilk kez diktiğimiz bir edebiyat çınarımızın ilk sürgünleri kopartılmıştı..!
Bugün, yıllar öncesindeki suskunluğumu bozarak dost sandıklarıma neden yüz çevirip arkamı döndüğümü ve neler hissettiğimi bilin istedim.
Ve biliyor musunuz?
Bir daha da böylesi muhteşem bir hayal kurmak istemedim.
Çalıyorlar!
Emine Pişiren/ Akçay
