”Abdülhamid’in modernleşme yönünde başka reformları vardır. Fıkıhtaki kurala aykırı olarak şahitlikte kadın-erkek eşitliği Abdülhamid zamanında kanunlaştı…”
Yukarıdaki satırlar Taha Akyolun Mecelle Özlemi adlı makalesinden…
“Atatürkçüler Mustafa Kemalin ne kadar aydınlanmacı, çağdaş, ilerici, devrimci olduğundan bahsederler.
Hatta geçen gün bir hızlı “okumuş” Atatürkçü Mustafa Kemalin yemek yiyişini dahi bu konuda malzeme yapmıştı.
Öte yandan,
“Osmanlıcılar da Abdülhamidi ne kadar dinine, imanına düşkün, yedi düvele meydan okuyan, adalet timsali ve Osmanlının bir karış toprağını düşmana kaptırmayan- ki tamamen yanlış- bir “hükümdar” olduğundan övünçle bahsederler.
Her iki tarafa da baktığınızda işin hep romantik tarafındadırlar. Bir taraf Abdülhamidi kadre uğramış, hakkı zorla elinden alınmış bir “mazlum” olarak görür hak mücadelesine girişir.
Mutafa Kemali inadına çaktırmadan “Atatürkleştirir” ki… Atatürk üzerinden İttihatçılardan intikam alarak “hakları olana” oturmaktır amaçları.
Diğer yandan Atatürkçülerin amaçları da,
Özellikle Abdülhamidi malzeme yapıp Osmanlıyı yerin dibine sokarak ele geçirdikleri mirası kaptırmamaktır.
Elbette her iki tarafında amaçlarını “idareye konmak” deyip kestirip atamayız. Bu son derece basit ve aynı zamanda taraflara haksızlık olur.
İşin ideal ve toplumsal sorumluluk yanını görmezden gelmek bizim cehaletimiz olur.
Lakin…
Bu ideallere giden yolda yürürken kullanılan malzemeler, yöntemler bir başkalarının çanağına sağıyorsa ben o zaman bu yolda ilerleyenleri de sorgulamak zorundayım. Tabii ki ihanetle suçlamak haddim olamaz.
Ve derim ki,
Ya idolleriniz de bir sıkıntı var. Ya sizde.
Ve hatta…
Bu şekilde idolümüzün asıl görmemiz gereken taraflarını görüp onu gerçek değeriyle toplumun daha geniş katmanlarına sevdirmek, takdirini kazandırmak daha doğru değil mi?
Tıpkı Taha Akyolun yukarıdaki cümlesinde olduğu gibi. Ben hiçbir “Abdülhamidcide” buna benzer bir cümle göremedim.
Mustafa Kemalin de “Atütürk” tiplemesinden öte çok daha değerli taraflarının olamayacağını kim iddia edebilir?
Ya da Mustafa Kemal “Atatürk” olmasa idi bu milletin kalbinde daha fazla yer bulamaz mı idi?
Ben ceketin ilk düğmesinin yanlış iliklendiğine inananlardanım.
Vatanperverlik ruhuyla denize dökülen düşmanın ardından “komitacılık” ruhuyla kurulan ve yönetilen bir devletin sonucudur bu günler.
Çünkü komitacılığın birinci ruh hali aslını inkârdır.
Malum,
Aslını inkâr edene de haramzade denir. Haramzade bir toplum nereye kadar gidebilir ki?
Giderayak,
“Küçük büyüğünden ne gördü ise onu yaparmış.”
