Yazar Portal | Turkiye Interaktif Kose Yazarı Gazetesi

Babamın Ölüm Yıldönümü Üzerine


28 Ocak 2017 00:02

Yorum Yapılmamış

7 Ocak 2017 babamın ölüm yıldönümüydü. Çukurova 10. Kitap Fuarının ilk günü olmasının telaşı ve kitaplarımın elime geç ulaşmasının yarattığı stres arasında kaynayıp gitti diyemem ama acımı içimde tam yaşayamadım. Biriktirdikçe biriktirdiğim üzüntülerimin arasındaki yerini sessiz sedasız aldı.  Bu kez Kur’an- ı Kerim okutamadım. Her ne kadar üç ihlâs bir Fatiha okuyup ruhuna yolladıysam da içim rahat etmedi yine de… Gerçi ille de o gün olması gerekmiyor, zaten yıl boyunca Fatihalar, hatimler gönderiyorum bütün ölmüşlerimizin ruhlarına…

Canım babam, yirmi sekiz yıl olmuş bu fani dünyadan göçeli… Yirmi sekiz yılda neler yaşadık bir bilsen…  Dünya yine aynı dünya, gerçi sen benden iyi bilirsin. Belki hep ağlamadım, ama içimde kanayan bir yara hep vardı güldüğümde de… Kim bilir belki acılarıma inattır 10262104_10152131271842998_5215062928558002564_ngülüşlerim… İnsan babasını kaybedince burnunun direği sızlıyor. Hani “burnunun direği sızlamak” diye bir deyim var ya mecaz değilmiş o deyim, gerçekmiş. Seni kaybettiğim gün ömrümde ilk kez, yaşadım bunu… Dayılarım, kuzenim, annem,  dostlarım, arkadaşlarım, komşularım derken takip edemez oldum kayıplarımı… Her kayıpta içimden bir parça koptu, ben biraz daha eksildim, eksildikçe acılarım çoğaldı. Böyle bir ters orantı kendiliğinden oluştu.

Hayatta yaşadığım ilk kayıp anneannemdi oysa… Çok ağlamıştım, çok üzülmüştüm, onun için şiirler de yazmıştım ama ilkokuldaydım. Ölümün ne demek olduğunu tam idrak edemiyordum.  Sonra amcamın ölümü… Öğretmen okulu birinci sınıftaydım o zaman… “Amca baba yarısı.” derler. Ölümün ne demek olduğunu anlamaya başlamıştım fakat senin ölümün yıktı beni babam… Ben hayatta en çok seni sevmiştim bir de anneannemi…  Annemin yeri de apayrı… Fedakârlık timsali, yardımsever, cömert, becerikli, misafirperver, asil bir kadındı annem; hayatta hep ikinizi örnek aldım.

Eskiden insanlar acılarını da sevinçlerini de paylaşırlardı. Paylaştıkça sevinçler artar, acılar azalırdı sanki… Şimdi herkes kendi derdinde, belki de bencilleşti insanlar. Şimdilerde yedikleri, içtikleri ve gezdikleri mekânlarda çekilen fotoğrafları sosyal medyada paylaşıyorlar. İşte bu yüzden derdimi kiminle paylaşayım bilemiyorum ki babam! Damdan düşenin halini damdan düşen anlarmış. Sanırım beni de en çok babası ölenler anlar. Babanız yaşarken kıymetini bilin lütfen sonra çok geç olabilir. Allah yaşayanlara uzun ömürler, hasta olanlara da acil şifalar versin.

Bence babamızı kaybedince arkasız olduğumuz duygusunu çok yoğun hissediyoruz. Adeta yaslandığımız karlı dağ birden yıkılıyor, yapayalnız sahipsiz kalıyoruz. Günbegün eksiliyoruz. Hayatımızdaki keşkeler belki de ilk kez çoğalıyor. Daha fazla vakit geçiremediğimiz için hayıflanıyoruz. Bende en azından böyle…

Canım babam, ışıklar içinde uyu. Allah, rahmetini senden esirgemesin.  Kızın seni unutmuyor bilesin. Kavuşacağımız güne kadar dualarımda olacaksın.

Harika Ufuk

Adana

22.01.2017

Saat:15.45

Okunma Sayısı: 675
Kategori: Harika UFUK

Yazarın Diğer Yazıları

Babalar Günü

Baba! Çocukların ağzından çıkan anlamlı ilk söz belki… Baba; dede, mama gibi söylenmesi kolay sözcüklerden...

Adam Olma Günü

Sevgililer Günü, Anneler Günü, Babalar Günü, Öğretmenler Günü, Eczacılar Günü, Tıp Doktorları Günü, Hemşireler Günü,...

Eski Sevgili

Ayça’nın morali çok bozuktu. Kız kıza dertleşmek üzere evime gelmişti. Çok dertliydi ama henüz anlatmaya...

Çekmecedeki Meyveler

İstanbul’da oturuyorduk. Babamın Eminönü Postanesinde memur olması dolayısı ile ailece oraya yerleşmiştik. Zaman zaman anneannem...

14 Şubatlar

İşte yine bir 14 Şubat dayatması daha geliyor. Haftalar öncesinden insanların beynine sinyaller yollanmaya başlandı....