Bir kertenkele duyarlılığına eremedi kadın ve erkek.
Yıllar önce kesmiş okuduğum bir gazete küpürü elime değmişti dün. Hani eskileri taşınırken tek tek kontrol edersiniz ya, işte bende anılara yol aldığım dakikalardı.
Yer Japonya.
Japon mimar yeni almış olduğu evinin tadilatında ilginç bir durumla karşılaşıyor.
Salonun duvarları karton kalınlığında kontraplakları tek tek sökerlerken, öyle bir manzarayla dona kalıyor ki, duruyor bir an. Ve izliyor gördüğü şeyi.
20 cmlik bir çivi, kıvranmakta olan kertenkelenin tam sırtına çakılı. Kertenkele yaşıyor oluşu, genç mimarı öyle şaşırtıyor ki, nedenini araştırmak istiyor.
Öyle ya, dış duvar ve iç duvar arasındaki 20 cmlik mesafede sırtına çakılı iri çiviyle nasıl yaşıyordu? Neyle besleniyordu?
Kafasındaki sorularına yanıt bulmaya karar verdi. Ve hemen hiç düşünmeden eski sahibini aradı.
İç duvarların hangi tarihte yapıldığını sordu. Aldığı yanıt merakını daha da kışkırtmıştı.
Duvarlar tam 6 yıl önce yenilenmiş.
Mimar o gün işi durduruyor. Konuyu çözmek için tüm vaktini, 6 yıldır 2 duvar arasına çiviyle çakılı bir kertenkeleye ayırıyor.
Sandalye çekip oturuyor. Bakışlarını bir an bile çevirmeden duvara odaklanıyor.
Tam 1 saat sonra duvarda ikinci bir hareket görüyor. Başka bir kertenkele ağzında üzüm tanesiyle çiviyle çakılı kertenkeleye yaklaşıyor. Üzüm bitene kadar ağzında tutuyor, onu besliyor.
Japon mimar, kımıltısız bekleyişini sürdürüyor. Diğer kertenkele üzüm bitince gidiyor. Bir kaç saat sonra bu kez, ağzında avlamış olduğu bir böcek sunuyor çiviyle duvara tutsak eşine.
Eşini tam 6 yıl besleyerek onun hayata tutunmasını sağlamış.
Ve ondan hiç vazgeçmemiş.
…
Bu hikaye beni derinden etkilemiş ki, gazete küpürünü saklamışım.
Derin bir soluk alıp, rengi sararmış gazete küpürünü katlayıp eski yerine koydum. Atmaya kıyamamıştım.
Belki, benden sonra çocuklarımdan biri okur, diye…
Kulağıma dokunan bir sesle, bakışlarımı yeni açtığım televizyona çeviriyorum.
Haber spikeri konuşuyor:
“Kendisini aldattığını öğrenen adam, eşini yeni sevgilisiyle birlik olup 4 yerinden bıçakladı. Emniyet ekipleri…”
Kumandayla kapıyorum televizyonu.
Ne kadar sıradanlaştı ölümler, öldürmeler!
Aldatmalar, boşanmalar ne çok fazla! Sevginin… Sadakatin öldüğüne dair ne çok haberlere tanık oluyor gözlerimiz!..
Yazımın başında ifade ettiğim de işte bu sebeptendi.
Kertenkeleler kadar başarılı değil sevdalarımız…
Bu kadar basit midir?
“Artık Seni Sevmiyorum!
Senden Vazgeçiyorum!”
Diyebilmek…
Emine Pişiren / Kocaeli
