Tepe köyünün çobanı, adliyeye iki polisin arasında girdi. Sırtındaki paltodan bir iplik çeksen, kırk yama düşerdi. Çizmelerin içindeki pantolonu zigzag dikişleriyle, sanki dededen kalmaydı. Kalpağı boyun atkısıyla sarılıydı.
Çobanın tipik tarafı elindeki değneğiydi. Yanık yüzü, çökmüş gözleri ve kemikli çenesiyle sert mizaçlıydı. Kalpağı nerede ise alnını kapatmış vaziyetteydi.
Hâkim, adın nedir?
Çoban Nuri, müdür Karagöz’ün Nuri.
Hâkim çobana tekrar ettirdi.
Çoban Nuri, Karagöz’ün Nuri.
Hâkim Çoban Nuri kaç yaşındasın.
Kasabanın yangınından bir ay sonra doğmuşum.
Niçin çocukları dövdün?
Sayın hâkim bey, dövmedim. Yakaladığımı suya savurdum. Taşlara çarpıp yaralandılar. Sonra onları çıkarttım ve köyün yolunu gösterdim.
Hâkim elindeki değneği niçin dışarıya bırakmadın?
Sayın Hâkimim o silahımdır. Aksi halde, yabaniden nasıl korunurum.
Hâkim yaptığına pişman mısın?
Pişmanım, aklımca ders vereyim, dedim. Çocuğun alacağı dersten ne olur. Onları hoş görmeliydim.
Hâkim çocukları nasıl yakalayabildin?
Peşlerine koştum, suya doğru kaçtılar. Bana yalnız onları suya itmek kaldı. Yamaca doğru kaçmış olsalardı yakalayamazdım.
Hâkim büyüklerinden özür dileyeceksin?
Hatamı kabul ediyor ve hepsinden, özür diliyorum. Çocuk suya itilir mi? Boğulabilirlerdi, ne büyük hata. Koyunlarımdan da ayrı kaldım. Kim bilir bensiz ne yapıyorlar. Gittiğimde hepsini kucağıma alacağım.
Hâkim samimi itiraf ettiğin için bir daha olursa iki olayını bir yatarsın, bilesin. Sürünü kaynağın yanında mı otlatırsın, dedi.
Çoban Nuri, kaynağın çevresinde otlatırım. Akşam olduğunda ise ormana yakın dama giderim. Böylece yabanilerden korunuyorum. Geziye gelen insanlardan sürümü korumak için ormanı aşıyorum. Çünkü sürü insanlardan rahatsız oluyor.
Çoban Nuri yolunuz düşerse kaynağa gelirseniz, doğa çok harika, buyurun gelin, dedi.
Adliyeden değneğiyle çıkan Nuri herkesin dikkatini çekti. Köyün müdürünün oğluymuş dediler. Babasının sözünü tutmamış ve çoban olmak için tutturmuş.
Çobanım ve doğanın tüm güzellikleri yaşıyorum, dedi.
Hasan TANRIVERDİ
