Yazar Portal | Turkiye Interaktif Kose Yazarı Gazetesi

Adem’ce Sözler Kendinden Geçti…


04 Şubat 2011 00:00

Yorum Yapılmamış

“Acıdan Adamlar…

Acıyla olgunlaşmayı seçerken

Günahına girdik masum tebessümlerin…. Her köşe başına asılmış eğreti bir tebessüm kadar

Karmaşık haller içerisindeyim, Hangi gözyaşımı

Kimin için döktüğümü bilmemi beklemeyin benden. Paslanmış sokak lambalarının altında,

Silik gölgelerle oynadığımız bir oyundu bu. Acılarımız kadar adamdık hepimiz.

Ve hepimiz acıdan adamlardık… İki nokta arasında ki en düz çizgi değildik hiç.

Hep uzak yollara, Ulaşılmaz ufuklara sevda yazmıştık

Martıların boynuna astığımız demir muska, Hırçın dalgaların eceli olurken,

Yeryüzünde acıdan damıtılmış sevda kırıntılarını, Çimento kağıdıyla ateşe verdik.

Buzdan kaleler yaptık, Avuçlarımıza güneş doldurduk.

Umut aradık düne dair. Hayal dilendik bugün için.

Acılarımızı bir ömür kendimize batırmaya razıydık çuvaldız gibi. Ama hangimiz mutluluk kemendinde  bir kerecik can vermek için

Bin kere ölmedi ki… Acıdan adamlardık biz.

Masum bir genç kızın bakışlarında kaybolmaya razıydık hepimiz. Kibrit kokardı ellerimiz. Bıyıklarımız nikotin rengi. Gözlerimiz kan çanağı. Her birimiz diğerimizden daha reziliz.

***

Metaforik İrdeleme Sendromu…

Azgın dalgaların, çamurlu yolların çocuğuyum ben

Hiçliğin göğsünden , umut emerken kesildi göbeğim

Payıma hüzün düşmüştür, Ellerime ecel…

Şarkılarım düşük metronom, Çığlıklarım yüksek desibel olmuştur hep

Adımın başından eksik olmamıştır mim harfi, Mastar eki ve –miş li geçmiş zamanla anılmak…

Varlığımın tarifi.

Yürüdüğüm yollar, zaman eskiten cinsten

Parmaklarım hergün yaşamımın tefsirine şahit, Göğsümde gezegenler dolaşır birbirine ilişmeden

Beynim zembereği bozuk saat gibi, İki şarkı arası kadardır  hayat

Küçük bir kibrit alevinin yaktığı dünyayı, Bir erkeğin göz yaşından başka ne kurtarabilir ki…

Yaşlandıkça büyüyor yüreğim , Küçülüyor hayallerim…

Yaralarım kabuk bağlamıyor artık, Her nefes ayaklarıma dolaşıyor

Her bakış bir duvar örüyor mezarıma… Her sabah ölüyorum ben

V e her akşam yeniden…

Okunma Sayısı: 151
Kategori: Adem TUZCU
Etiketler:

Yazarın Diğer Yazıları

Ah Drina…

1 Ah Drina … Tek kanatlı bir kelebek gibi boşlukta asılı duran sarı saçlı, kara...

Çocuklar Gülüyordu Biz Kente El Sallarken

Altın rengi saçlarınızda memleketimden esen rüzgarların kokusu vardı çocuklar. Ne de mutluydunuz adına ev dediğiniz...

İnsanın Kendi Kendini Yok Etmesinin Ahlâkı

Doktor odaya girer. İçerde üç tane ruh hastasını Sessizce otururken görür ve usulca yanlarına oturur....

Tutturamayanlar (II)

Sıradanız hepimiz sırlarımız kadar. Sınırlarımız kadar basit, yaşantılarımız kadar anlamsızız her birimiz. Üst üste koyulan...

Tutturamayanlar (I)

Cümlelerimden hesap sormayın ne olur, eksiltilmiş harflerden sonra yetinmek zorunda bırakıldığım kelimeleri bir cümle yapabilmek...