Bu gün babalar günü… Ben almadım babama hediye… Param yok diye değil… Babam yok diye!!!
Babalarımız, hayatımızdaki en büyük öğretmendir. Bizlere öğrettiği dürüstlük, yardımseverlik ve doğruluk ilkeleri, ömrümüz boyunca sahip olduğumuz en önemli değerlerimizdir…
“Baba sevgisini koru. O sevgiyi kesip atarsan, Tanrı da senin mutluluk ışığını söndürür.“
Annesinin karnında daha yedi aylıkken babası ölen, yani yetim doğan Hz. Muhammed babalar için böyle demiştir…
Bir baba giderse, kaç yaşında olursa olsun evladın ardındaki yaslandığı duvar yıkılır, duvar yıkılırken anası varda evlat anasının saçlarına tutunur. Anası da yoksa tutunacak hiçbir dal bulamaz, boşlukta kaybolur…
O gidince ’baba’ diye susayan yanımız susuyor gibi. Baba’nın varlığına bitiştirilmesi gereken yaramız kabuk bağlıyor gibi. Oysa ’’Baba’’ diyebilmek, kendi çocuk yanlarımızın kıpırtısını uyandırıyor içimizde, rüzgârı bekleyen ekinler gibi hep birlikte başını eğmeye hazır bir yumuşaklığı barındırıyor göğsümüzde. O gidince bu fani dünyadan, pandoranın kutusu açılıyor ve kendimizi kendimizden taşıran bir barajın kapağı açılmış gibi aniden yıkıyor kalbimizi…
Eksikliğinin kanıksanabilir olduğunu sandığımız her şey gibi, incecik köklerini varlığımızın her yanına yaymıştır babamız; orada dururken fark edemeyiz varlığını, kapattığı boşlukları hesap edemeyiz, belki de küçümseriz, bize neleri kazandırdığını göremeyiz.
Kapattığı boşluklar küçük ve önemsiz görünse de, çekildiğinde içimizde ne kadar dolaşık olduğunu bıraktığı derin ve uzun acıyla hissederiz. İlk bakışta denizin kıyıya bir katkısının olmadığını sanırız, denizin varlığı kıyıda biter, deniz kendi içinde derinleşir, varlığı kıyının ötesindedir.
Deniz kıyıdan çekilecek olursa eksilen sadece deniz olmaz. Kıyı kendi lehine genişler ama yoksullaşır ıssızlaşır yalnız kalır.
Baba da dışımızda kalır bir dönem; hele de oğullar için varlığı denizle kıyı gibi hareket halindedir.
Baba çekilirse kıyılarından daha çok erkek, daha çok adam hisseder kendini oğullar. Ama baba gittikten sonra fark eder babanın kıyılarından çekilmesinin kendi varlığını da dibe çektiğini…
Bir gölge nasıl geçerse eşyanın üzerinden, izini bırakmadan ama ışığın eksikliğini de tattırarak, renkleri ve biçimleri silerek, baba da öyle geçiyor gibi ömrümüzden. Eksikliği gölge kadar hafif, belirsiz, incitmesiz, bir taşın boşluklarını hem görünür hem görünmez kılması gibi gölgenin, hüzünlerimizin kuytularına doluşup görünmez kılıyor acılarımızı. O kadar gölge ki, çekip gidince bile varlığımızı bütünlüyor gibi, oğlunu ya da kızını kendi kendine yeter hale getiriyor.
Şunu bilin ki; babanın ne iyisi olur, ne de kötüsü, yaşınız kaç olursa olsun en kötüsü babasız yaşamaktır…
Dünyaya geldiğimde babamın bana verdiği tek mirası var; hala onurla muhafaza ediyorum. Nedir diye sorduğunuzu hissediyorum.
Cevap; Soyadı…
Ve bir gün götürüp ona teslim edeceğim.
Benim bıraktıklarım mı?..
Ne yapacaklar bilemem.
Herkes kendinden mesul!..
Baba kelimesi, zihinlerimizde öncelikle sahiplenme, güven ve fedakârlık gibi kavramları çağrıştırmakta.
Onların faziletleri, çocukların en büyük servetidir. Bir baba çocuğuna doğruluk, dürüstlük, çalışmak ve paylaşmak gibi erdemleri aşılamaktan herhalde daha değerli bir miras bırakamaz.
Bizim kültürümüzde babalarımız, ailesinin ve çevresinin üzerinde adeta koca bir çınar gibidir. Gölgesine sığınan herkesi korur, onlara kucak açar. Babasının gönül rızasını kazanan bir çocuk ise dünyanın en büyük hazinelerini kazanmış gibidir.
Babalarınızın ve tüm büyüklerinizin değerini bir dakika olsun unutmayınız. Onların kıymetini kaybetmeden bilmeliyiz.
Onların kıymetini kaybetmeden bilmeliyiz.
Çocuklar olarak sadece Babalar Günü’nde değil, yılın her gününde onlara saygı ve sevgi gösterebilmeli, sağladıkları imkânları en iyi şekilde değerlendirerek ülkesine, milletine layık evlatlar olabilmeliyiz. Bu, babalarımıza verebileceğimiz en büyük hediyedir.
Bu hayatta istediğimiz kadar büyüyelim, kaç yaşına gelirsek gelelim babamızdan daha güvenilir ve daha çok bizi koruyan kimse çıkmayacak karşımıza. O zaman bunun değerini onlar bu dünyadayken bilmek çok daha doğru olacaktır.
Ömrünü feda edip, üzerimize sabır tohumu eken, sevgi ve şefkatin ile sulayıp bir gülfidanı gibi özenle büyüten, babalar… Evlat olarak çocukken anlayamasak da, insan büyüdükçe daha bir farkına varıyor. Ve kaybettiğine ise arkasında bir duvarın yıkıldığını anlıyor. Artık yalnızdır hayatta.
Bir erkek için baba dayanaktır, hayat sigortasıdır. Bir kız için baba ilk aşktır, kahramandır, her şeyden öte adam gibi adamdır.
Babasını kaybedenler için ise bu dünya bir imtihandır.
Ama şu var ki toprak olduktan sonra hatırlamaları bir şey ifade etmez. Toprağa düşen her göz damlası sahtedir, toprakla kucaklaşan babaya her bir damla bir hançerdir…
Babaları ebediye intikal etmiş tüm dost ve arkadaşlarıma baş sağlığı ve sabırlar diliyorum.
Eğer gitme imkânları varsa babalarına kabrine gidip biraz da olsa sohbet etmelerini tavsiye ederim. Çok iyi gelir insanın ruhuna…
Yaşıyor olsaydı – ki yaşarken söylemişimdir- tekrar şunları söylemek isterdim, çitçi babası, nam-ı diğer toprak adam sonunda toprak olan Reşit Kurşuna;
“Varlığıyla karanlığıma ışık, hüznüme sevinç, derdime derman olan adam… Desteğini, elini hep sırtımda hissettiğim, bana güveniyle güç veren canım babam. Bir gülüşünle beni mutlu edebiliyor, şefkatinle beni hep doğruya yönlerdiriyprdun ve hala yönlendiriyorsun. Bil ki her başarımda senin büyük bir payın var.
Babalar günün kutlu olsun.”
Bu duygu ve düşüncelerle,
Babalara özel bu günde, Başta Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, bu vatan için canlarını veren şehit ve gazilerimizin, artık aramızda olmayan tüm babalarımızı rahmetle anıyor, bu vatanın müdafaası için şu anda evlatlarından uzakta olan ordumuzun, tüm emniyet güçlerimizin, yerin altında üstünde, denizde, havada emekle çocuklarının geleceği, bu vatanın bekası için gece gündüz demeden çalışan fedakâr babalarımızın, kardeşlerimin, dostlarımın, büyüklerimin, küçüklerimin, eşini kaybedip çocuklarına gerçekten babalık yapan annelerin,evlatlarımın, sevenlerimin, sevdiklerimin “Babalar Günü’nü” en içten dileklerimle kutluyorum. Sevgi ve muhabbetle…
Ömer Sabri KURŞUN
