PROTEZ BACAKLAR
Yüzü, öfkeli bir hal aldı. Hangi öç alma duygusunun, şevkiyle çektiği acının karşılığını almak istiyordu.
Bizleri bakışlarıyla suçluyor gibiydi… Bu amaçla gözleri küçüldü, yüzü kızardı ve dudakları titredi. Yanından geçeni suçlar gibi bakıyordu.
Protez bacaklar iki koltuk değneğiyle de olsa yürümüyordu. Adım atmak için iki kişinin yardımını bekliyordu.
Çocukluğu yaramazlıkla geçmişti. Ele avuca sığmazdı. Ağaç, kaya ve çatılara tırmanırdı. Meyve ağaçlarının dallarından inmezdi. Yağmurlu havayı sevmezdi. Çünkü yağmur, ağaca tırmanmasına engeldi.
Tarlada koçanlar kırılıyor ve mısır saplarının kuruması için çadır haline getiriliyordu. Mısır koçanları, mereğin önüne seriliyordu. Yağmurdan kurtarmak için bir an önce kurutulup çetene konması gerekiyordu.
Protez bacaklı çocuğu koçanların yanında oturtur ve alaca renklileri seçtirir ve beğendiğini alırdı. Biz de koçanları soyardık. Soyulmuş halde kuruması kolaylaşırdı. Konuşmamız esnasında, bacağının kırılması olayını üzülmesen anlatır mısın? Dedik.
Çocuk, korkulu gözlerle anlatmaya başladı. Derenin gözesine, atlıyorduk. Atladığımız yerdeki suyun derinliği, bir insan boyu yoktu. Önemli olan soğuk suya girebilmekti. Öyle soğuktu ki suya atladığımızda, soluk alamıyorduk. Herkesin eğlencesi, suya atladığımızda, soluk alabilmekti.
Çocuklar arasında, suya atlamak, istemeyen oluyordu. Büyükler bile soğuk suda soluk alamıyordu. Arkadaşlar birbirlerini ve büyükleri de suya itiyordu. Yine de soğuk su hedefleniyordu. Elbisesiyle atlayan arkadaş, nerede ise donacaktı fakat soğuk su bize eğlence olmuştu, dedi.
Arkadaşlar bugün de birbirini ittiler. Suya düştük, hemen çıktık. Suyun yukarı tarafında giyinecektim. Bu arada beni de ittiler ve kaynağa doğru sürüklendim. Böylece suya düştüm. Atlayacağım yeri iyi tayin edemedim. Böylece yandaki taşa çarptım.
Çarpma, şiddetliydi. Yoğun bir ağrıya tutuldum ve bayılmışım. Ayıldığımda doktorlar, kesip biçiyordu. Bacağımın kemikleri ayrılacak şekilde kırılmıştı. İki ay hastanede kaldım. İyileştikten sonra da değneklerle ancak ayakta durabildim.
Rahat yürümek için antrenman yapmalıymışım. Değneklerle bir süre daha yaşayacağım, dedi.
İstediğin gibi koşup oynayamıyorsun, zoruna gidiyor mu? Diye sordum. İkinci sorum da iyileşmemesi, aklını meşgul ediyor mu? Dedim.
Doktorlara göre problem çözülecek, yani iyileşmesi zaman içerisinde gerçekleşecek. Yalnız dikkat etmem gereken, acele edip zorlamamak. İyileşecek sonuçta kırık, diyorlar.
Protezli çocuğu evine gönderdik. Fakat yağmur yakalar diye de korktuk.
Hasan TANRIVERDİ
