Bir ülkenin kaderi, neyi dışarıdan aldığıyla değil; neyi kendi üretebildiğiyle yazılır.
Bir zamanlar Türkiye, birçok alanda dışa bağımlı bir yapı içinde anılıyordu.
Sanayiden teknolojiye, savunmadan enerjiye kadar geniş bir yelpazede ihtiyaçlarını büyük ölçüde dış kaynaklardan karşılayan bir tablo vardı.
Ama bugün bu tablo değişiyor.
Artık Türkiye sadece tüketen değil; üreten, geliştiren ve ihraç eden bir ülke hâline geliyor.
Otomotivden başlayalım…
Kendi yerli otomobili TOGG ile yola çıkan bir Türkiye var.
Aynı zamanda uluslararası markaların üretim merkezlerinden biri hâline gelmiş güçlü bir sanayi altyapısı bulunuyor.
Savunma sanayiye bakalım…
Bir dönem dışa bağımlı olan alanlarda bugün İHA’lar, SİHA’lar, milli gemiler, radar sistemleri ve modern savunma teknolojileri üreten bir Türkiye var.
Recep Tayyip Erdoğan döneminde hız kazanan bu dönüşüm, özellikle savunma ve teknoloji alanında Türkiye’yi bambaşka bir noktaya taşıdı.
Ekonominin diğer alanlarına baktığımızda da tablo farklı değil:
Tekstil, gıda, beyaz eşya, enerji ve altyapı projelerinde Türkiye artık sadece kendi ihtiyacını karşılamıyor; aynı zamanda ihracat yapan bir üretim gücü oluşturuyor.
Enerji alanında da benzer bir tablo var.
Güneş, rüzgâr ve doğal kaynaklara yönelik yatırımlar, Türkiye’nin dışa bağımlılığını azaltma hedefinin en önemli parçaları arasında yer alıyor.
Bu dönüşüm kolay olmadı.
Krizler yaşandı, ekonomik dalgalanmalar oldu, iç ve dış baskılar hissedildi.
Ama buna rağmen üretimden ve kalkınma hedefinden geri adım atılmadı.
Siyasi istikrar ve uzun vadeli planlama bu sürecin temel taşlarından biri oldu.
Devlet Bahçeli ile birlikte oluşan siyasi denge ve Cumhur İttifakı yapısı, Türkiye’de karar alma süreçlerinde istikrarın güçlenmesine katkı sağladı.
Elbette geçmiş dönemlerle bugünü kıyaslamak gerekir.
Bir dönem daha sınırlı imkânlar, daha kırılgan ekonomik yapılar vardı.
Bugün ise üretim kapasitesi artmış, teknolojiye erişim güçlenmiş ve Türkiye kendi ayakları üzerinde duran bir ülke olma yolunda önemli mesafe kat etmiştir.
Ama en kritik nokta şudur:
Bu bir son değil, bir başlangıçtır.
Çünkü üretim arttıkça bağımsızlık güçlenir.
Bağımsızlık güçlendikçe söz hakkı artar.
Söz hakkı arttıkça ülkenin etkisi büyür.
Bugün gelinen noktada Türkiye artık sadece kendi içine kapanan bir ülke değil;
bölgesinde ve dünyada üretim gücüyle varlık gösteren bir ülkedir.
Ve bu tablo net bir gerçeği ortaya koyuyor:
Türkiye artık eski Türkiye değildir.
Ve üretim gücü arttıkça bu fark daha da büyüyecektir.
Araştırmacı Yazar | İsmail Yaman
📧 yazarismailyaman@gmail.com
📞 WhatsApp: 0541 850 78 84
