(Emine Pişiren’in kalbinden ilmek ilmek dokunan bir şiir)
Ayrılığın boynu bükük heceleri
Dökülüyor dudaklarımdan sessizce.
Her sözcüğüm yarım, her cümlem eksik,
Vedasız gidince, dilim de sustu benimle…
Hasretin kundakladığı kalbim
Büyümüyor artık, gelişmiyor içimdeki özlem
Bir bebek gibi sarılıyorum yokluğuna,
Sonra bir bakıyorum:
Ateşli bir düş gibi sızıyorsun rüyalarıma…
Bazen yalnızlığın teni değiyor tenime,
Tutkusuzca yanıyor çoğu gecelerim.
Biliyor musun, hani sen demiştin ya bir gün:
” En çok da gözlerin değil, gülüşlerin yakıyor içimi.”
İşte anımsayınca o sözlerini;
Geceleri hâlâ sen varmışsın, gibi uyuyorum…
Keşke kader ayırmasaydı senle beni.
Bir son değil, bir sonsuzluk yazsaydı ismimizi.
Ama ne yazık ki bazı aşklar göğe değil,
Kendi içine gömülüyor dualar gibi…
_Emine Pişiren _
