Yıl 1919 İngilizler İstanbul’u işgal ettiler. “Ayasofya’ya çan takacaklarmış” diye bağırıyordu bir gazeteci Babıali yokuşunu çıkarken.
Oradan geçen bir hamal da bu sesi duyunca “Taksınlar da görelim”diye mırıldandı içinden.
Bu hamal, bu cesareti kimden alıyordu.
İngilizleri İstanbul’a davet eden Sultan Vahdettin’den mi?
Uçaklardan atlan “İngilizler şeriat ordusuna yardım için geldiler. Kuvayı milliyeçiler kafirdir” diye bildirileri yazan İskilipli Atıf Hocadan mı?
“Bir Türk öldürmenin kırk kafir öldürmek kadar sevabı var” diyen Şeyh Sait mi?
“Ben zaten Arap uşağım ” diyen Sadrazam Damat Ferit’ten mi?
Sarayburnu’nda İngiliz gemilerini görünce deliye dönen Cafer kapıyı hızla çekip “Ben size gösteririm” diyerek ortalıktan kaybolduğunda kimden cesaret alıyordu?
On sekiz mayısta İngiliz gemilerinin arasından geçerek Bandırma Vapurunun güvertesinde on dokuz tane arkadaşlarına dönerek, Karadeniz’in mavi ve dalgalı sularına bakarak ” Geldikleri gibi giderler” derken kime güveniyordu?
Elbette Anadolu’da kahraman ruhlu bir avuç inanmış Türk’e güveniyordu.
Çanakkale’de destanlar yazmıştı.
Conkbayırın’da, Anafartalar da,
Traplusgarpta, Suriyede, Yemende, Kafkaslarda bilenmişti.
Bütün ömrü cephelerde geçmişti.
Sakarya Savaşı ölüm kalım mücadelesiydi.
Onun aklı ve kurduğu plan sayesinde kazanıldı.
İzmir de Yunanlıları denize dökünce, İngilizler sessizce İstanbul’u terk ettiler.
Böylece, Yurdun dört bir yanında ezanlar tekrar okunmaya başlandı.
Ayasofya’ya çan takılamadı.
Bunca zamandır orada ezan okunuyordu. Belli bir bölümünde de namaz kılınıyordu.
Hem de Müze olarak kullanılıyor, çok büyük gelir elde ediliyordu.
Fatih’in emaneti yerinde duruyordu. İstanbulu dolaysıyla Ayasofya ‘yı ikici defa fetheden Büyük komutan Atatürk’ün bu açılış dolayısıyla adının anılmamasını kınıyorum.
Herkes ne düşünür bilemem.
Dünyadaki hakiki Müslümanlar, Türk Dünyası ve bütün şehitlerimiz Yüce Atatürk’e dua ediyorlar.
