Konak, köyün adeta temsilcisiydi. Köyün girişinde ve meyve ağaçlarının arasındaydı. Konak, Kerim’e dededen kalmaydı. Kara taştan yapısı, fark edilirdi. Özellikle çatısı değişikti. Konak bir aralık, sağlık merkezi olarak, kullanılmıştı.
Kerim, konağın kapısına kilit vurmuş, fakat kontrol ediyordu. Çünkü, camlarını kırarlar diye korkuyordu. Her yıl konağın ve bahçesinin bakımını yapardı. Yine de kapı ve pencerelerin pervazları yosun tutuyor ve camları tozdan görünmez oluyordu.
Kerim, kendi yağı ile kavruluyor, denilebilirdi. Konağın bakımını yapmaya gücü yetmiyordu. Çocukları şehirde çalışıyordu. Onların da geliri ancak evini geçindiriyordu.
Kerim, Kasabaya indiğinde, kahvede konu konaktan açıldığı oluyordu. Fakat hiçbiri geleceğe dair ciddi bir plan ortaya koyamıyordu. Kerim de düşündüğünü söylemiyor, konuşulanları evet veya hayır ile geçiştiriyordu. Yalnız bugün ki farklıydı: Kerim’i kaymakama götürdüler. Kaymakam; konakla ilgili neler yapılabilir, diyerek sözü açtı. Teknik elemanlarla yarın konağı yerinde görelim. Kerim bekliyorum, dedi.
Kerim, konağı havalandırdı ve heyeti karşıladı. Birlikte bahçeyi gezdiler ve konağa girdiler. Konağı tarihi özelliğine, yeniden kavuşturmamız gerekir. Kerim ile bir hafta sonra neler yapılabileceğini konuşuruz, dediler.
Üç konu gündeme gelmiş, fakat sağlık konusu ağır basmıştı. Sağlık için neler yapılacağını bina içinde gözlemişler. İlden gelenlerle, düzenlemeyi planlamışlar. Belediye bahçenin uygun yerine hastane binası yapmak suretiyle sağlık merkezi gerçekleşecekti.
Konak sağlık işlerini yürüten, merkez oluyordu. Hastane binası da konağa yakışır görkemde olacaktı. Yörenin sağlık için başvurulacak merkezi olan konak ve hastane binası önemli işlere imza atmıştı.
“Kerim Hakan Hastanesi” adını alan sağlık merkezi, çalışmalarına başlamıştı.
Köylere merkezlik eden hastane önemli işler görüyordu. Topluma koruyucu hekimlik görevini yürütüyordu. Köy yolları genişletilip asfaltlandı ve merkeze önemli bağlantılar yapıldı.
Konak, çevrenin sağlık merkeziydi.
Hasan TANRIVERDİ
