BİR KÜÇÜK EYLÜL MESELESİ YA DA BAĞIŞ SORUNSALI
Yine ağustosu ortaladık, eylül geliyor.
Okul kayıt süreci başladı.
Şikayetler ayyuka çıktı, oradan arşa doğru ilerliyor.
Marş marş…
Mangalda kül bırakmamak için
‘En iyi okul eve en yakın okuldur.’ diyoruz ya…
Herkes uzak okullara gidip vereceği servis parası , yemek ücreti gibi çocuğuna harcayacağı birikimin bir kısmını mahalle okullarına destekte kullansa deniyor ya…
Böylece;
1-Mahalledeki okul, tercih edilir hale gelecek iyileştirmeler yapar.
2-Şehir trafiği servis azlığı sebebiyle rahatlar.. bla bla bla.. deniyor ya;
Yalan..
Bu denilene kimse inanmıyor..
Herkes evladı için iyi okul, iyi öğretmen arıyor!
Mademki etrafımızdaki beş kişinin ortalamasıyız, herkes çocuğunun beyaz yakalıların ağırlıklı olduğu bir okulda okumasını istiyor.
Güvenlik istiyor.
Hijyen istiyor.
Temiz tuvaletler istiyor.
Revir istiyor.
İstanbul Türkçesinin konuşulduğu bir okul istiyor.
Çalışan aileler haklı olarak yemekli , kulüplü, tam gün eğitim yapan, proje okulu istiyor.
Bu istekler mahalledeki okul tarafından karşılanırsa hiçbir sorun olmayacaktır.
Karşılanabiliyor mu?
Tabii ki HAYIR!
Buradan büyüklerimize sesleniyorum;
Desinler ki ‘Herkes kayıt bölgesindeki okula razı olsun.’
Amirler, okul müdürlerine kayıt ricasında (!) bulunmasın!
Okul müdürlerine,’ Bağış da alın ama kimseyi incitmeyin.’ denmesin…
‘Bak şu okul neler yapmış sen neden yapamıyorsun?’ denmesin..
Okullarda standart için bütçeye öncelik verilsin!
Okullara personel verilsin.
Ödenek sorunu çözülsün.
‘Tavşana kaç tazıya tut’ denilmesin..
Adreste oturmadığı halde gözlerimizin içine baka baka yalan söyleyip ben burada oturuyorum diyen velilerin(!) dürüst yönetici kalmadı palavrasına inanılmasın.
-Neye layıksan ona göre yönetilirsin.-
Nüfus memurlukları patır patır adres değişimine izin vermesin..
Sahte adres beyanı caydırıcı cezalandırılsın.
Herkes kervanı yürütmek için cimerlerle, müfettişlerle okul müdürlerini ezmesin.
Unutmayalım ki bizim velilerimiz alırken liberal verirken muhafazakar.
Velimiz bir devlet okulundan bir kolejde hangi olanaklar varsa o beklenti içerisinde oluyor ama destek istendiği zaman burası devlet okulu değil mi diyor .
Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu.
Sözün kıssası;
Optimist açıdan bakarsak;
Devletimiz depreme dayanıklı okul binasını yapmış, demirbaşını vermiş, elektrik, doğalgaz, suyunu ödüyor.
Okul yönetimini atamış, öğretmenlerini vermiş.
Diyor ki okul aile birliği ile personel, sigorta, kırtasiye giderleri diğer faturaları veliler olarak siz karşılayın.
Yani yağ var, un var, şeker var .
Helvacı okul müdürü var.
Veliler ve okul yönetimi okul aile iş birliği ile çok güzel bir helva yapabilir .
Bunu başaran okul müdürleri var, başaramayıp helvanın altını yakanlar da var.
Helvanın altını yakanlar velilerin genellikle şu olumsuz propagandasından etkileniyor;
Burası devlet okulu değil mi?
Anayasaya göre eğitim ücretsiz olmalı .
Ancaak bunu diyen veli mahallesindeki okula razı olmayıp bir lider etrafında örgütlenip güzel işler yapan diğer mahalledeki okula gitmek istiyor.
İfrat tefrit
Arz talep dengesizliği.
Makro politika şu eleştiriye dayalı olmamalı; bulan nereden buluyor, yapan nasıl yapıyor?
O zaman sen de yapabilirsin temel iddiası çürütülmeye mahkumdur.
Sonuç olarak;
Okullara kaynak aktarmada destek olmadan bağış almayın demek çözüm değil..
Ancak bağışı istismar edip vatandaşı ezmek ise hiç doğru değil..
Herkes miş gibi yapıyor…
Vesselam!
